رسوا

محمود احمدي نژاد ظاهرا آمده بود تا شعارهايي را كه نيروهاي مخالف اصلاحات به عنوان ارزش هاي ‏انقلاب و نظام معرفي مي‌كردند، احياء كند، اما خواسته يا ناخواسته آن تابوها را شكسته و به كنار انداخته ‏است.‏

يكي از مسائلي كه به عنوان ارزش‌هاي انقلاب و نظام معرفي مي‌شد حرمت نهادن خاص به روحانيون بلندپايه ‏و به گوش گرفتن نصايح و اجراي فرامين آنها بود.‏

آقاي خاتمي از آن رو كه متهم به بي‌اعتنايي دولتش به امور شرعي و ديني بود، بيش از هر رئيس جمهور ‏ديگري در جهت جلب رضايت روحانيون بلندپايه مخالف اصلاحات مي‌كوشيد و به خواست‌هاي آنها گردن ‏مي‌نهاد. حتي وقتي كه يك روحاني بلندپايه پيشنهاد تعطيلي روز وفات حضرت فاطمه را داد، آقاي خاتمي براي ‏نرنجاندن او بلافاصله در نشست هيئت دولت خود اين پيشنهاد را تصويب كرد گر چه گويا به او تذكر داده شده ‏بود كه اين اقدام ممكن است تاثير مثبتي بر مناقشات فرقه‌اي در جهان اسلام به جا نگذارد.‏

با اين حال، روحانيون بلندپايه مخالف اصلاحات هيچ فرصتي را براي انتقاد تلويحي و علني و يا صريح و ‏غير علني نسبت به دولت آقاي خاتمي از دست ندادند.‏

اين دسته از روحانيون احتمالا تصور مي‌كردند كه با ورود فردي مانند آقاي احمدي نژاد به كاخ رياست ‏جمهوري، منويات آنها با يك اشاره به اجرا در خواهد آمد و هيچ چيز خلاف ميل آنان به وقوع نخواهد پيوست.‏

آقاي احمدي نژاد اما به طرز حيرت‌آوري شروع به ناديده گرفتن تقاضاهاي اين روحانيون بلندپايه كرد و حتي ‏هنگامي كه آنان به صراحت صلاحيت آقاي رحيم مشايي را براي معاونت او در امور جهانگردي و ‏گردشگري به چالش گرفتند، راه بي‌اعتنايي را در مقابل آنان در پيش گرفت.‏

در واقع آقاي احمدي نژاد با ناديده گرفتن درخواست برخي روحانيون بلندپايه براي بركناري آقاي مشايي نشان ‏داد كه از دخالت آنان در امور اجرايي و سياسي كشور خسته شده و دليلي نمي‌بيند كه مانند آقاي خاتمي در ‏برابر هر درخواست آنان دلش بلرزد و از بيم كفن پوش شدن آنان براي حضور در خيابان‌ها، به هر خواسته ‏آنان تن در دهد.‏

در اينجا من نمي خواهم در باره اقدام آقاي احمدي نژاد در برابر روحانيون بلندپايه ارزش داوري كنم چرا كه ‏در اين منازعه خود را ذينفع نمي‌بينم.‏

با اين حال، حركت آقاي احمدي نژاد را مي‌توان به مثابه شكستن يكي از تابوهاي ارزشي جناح محافظه كار ‏دانست، تابويي كه هيچ رئيس جمهور اصلاح طلبي قادر به شكستن آن نبود، اما آقاي احمدي نژاد آن را ‏شكست.‏

مسلما حركت آقاي احمدي نژاد در روابط دولت او و دستگاه روحانيت مخالف اصلاحات تاثير خاص خود را ‏خواهد گذاشت، اما بيم آن مي‌رود كه دود اين مساله تماما به چشم اصلاح طلبان برود.‏

متاسفانه طيفي از اصلاح طلبان معيار برخورد با آقاي احمدي نژاد را مخالفت با هر اقدام او تعيين كرده‌اند به ‏گونه اي كه حتي اگر وي بگويد ماست سفيد است، آنها مايلند ماست را سياه نشان دهند.‏

اين مساله در‎ ‎مورد ناديده گرفتن خواست چند روحاني بلندپايه از سوي آقاي احمدي نژاد نيز صدق مي‌كند. ‏برخي از اصلاح طلبان اين روزها ظاهرا به نشانه انتقاد از آقاي احمدي نژاد در هيئت مدافعان پرشور ‏روحانيون مذكور در آمده‌اند، آن هم روحانيوني كه در دوران اصلاحات نه فقط هيچگونه همدلي با جريان ‏اصلاحي از خود نشان ندادند بلكه در جهت تضعيف آن به هر كوششي دست زدند.‏

ظاهر شدن در مقام مدافع روحانيون بخصوص در جريان انتخابات رياست جمهوري آينده، مي تواند ضربه‌اي ‏كاري به جريان اصلاح طلبان بزند و آقاي احمدي نژاد را در موقعيت اپوزيسيون نظام بنشاند.‏

چه بخواهيم و چه نخواهيم، چه واقعيت داشته باشد و چه نداشته باشد، مردم ايران نظام جمهوري اسلامي را ‏نظام حاكميت روحانيت مي‌دانند و عموم مشكلات پيش روي جامعه را به روحانيون نسبت مي‌دهند، بخصوص ‏روحانيوني كه از تريبون‌هاي رسمي نظام امكان اظهار نظر دارند.‏

از اين رو، اگر نامزد احتمالي اصلاح طلبان در انتخابات آينده بخواهد در مقام نقد آقاي احمدي نژاد بر ‏بي‌اعتنايي او به درخواست برخي روحانيون بلندپايه تكيه كند، در نزد افكار عمومي در چهره نماينده حكومت ‏و مدافع استمرار حاكميت روحانيون و در نتيجه حامي وضع موجود ظاهر خواهد شد و راي بسياري از اقشار ‏و طبقات اجتماعي ناراضي را از دست خواهد داد.‏

اين مساله بخصوص براي شخص آقاي احمدي نژاد مفيد است تا در مقام فردي منتقد دخالت روحانيون در ‏امور بغرنج كشور و بي‌اعتنا به علايق و فرامين آنها معرفي شود و بدين وسيله در لباس اپوزيسيون نظام، ‏راي ناراضيان را جارو كند.‏

سها سيفي

‏"روز از نو" منتقد سخنان تازه نماينده رهبري در سپاه پاسداران است:‏

حجت الاسلام ذوالنوري جانشين نماينده ولي فقيه در سپاه اظهار داشت: "اگر كسي از ناحيه مقام معظم رهبري ‏مورد غضب باشد و كارش مورد تاييد نباشد و ايشان آن شخص را براي آن كار صالح نداند، اذن تصرف در امور ‏را ندارد. طاغوت مي‌شود. مقام معظم رهبري با عقل مادي حركت نمي‌كند بلكه با بينش و تكليف و عقل الهي ‏حركت مي‌كند". ‏

گوشه اي از سخنان معاون نماينده ولي فقيه درسپاه را خوانديد. بنظر شما اين آقا نماينده رهبر است يا رهبر نماينده ‏ايشان؟ و آيا با داشتن دوستان اينچنيني، رهبري به دشمن وتوطئه هايش نياز دارد؟ چرا چنين افرادي چنين ‏جسورانه به خود جرأت ميدهند تا بنام ولي فقيه مکنونات قلبي خود را بگويند وهرچه مي‌خواهند از کيسه رهبر ‏خرج کنند؟

‎‎نهادخانواده در برابر نظام آموزشي رسمي‎‎

‏"محمد فکري" از نتيجه يک پژوهش اجتماعي نوشته است که نشان مي دهد نهاد خانواده، همه آموزش هاي نهاد ‏آموزشي دولتي را تخريب ميکند:‏

در جامعه ما نهاد سياست بطور کامل بر ديگر نهادهاي آموزش، مذهب و اقتصاد چيرگي يافته و تنها نهادي که ‏توانسته دربرابر تسلط نهاد سياسي ايستادگي کند نهاد خانواده است. نهاد خانواده، در طي سالها نارضايتي خانواده ‏ها از عملکرد و دستاوردهاي دولت موجب شده که بسياري از آنها اعتماد خود را نسبت به حاکميت از دست بدهند ‏و در مقابل بسياري از اهداف و دستاوردهاي دولتي شک و حتي مقاومت نمايند. ‏

در پژوهشي که محمد رضايي و محمد جواد کاشي در خصوص چالش هاي بازتوليد هژموني دولت از طريق ‏گفتمان مدرسه انجام دادند به اين نتيجه رسيدند که هرچند دولت از طريق مدرسه سعي در القاي ارزش ها و ‏هنجارهاي ايدئولوژيک خود به دانش آموزان دارد ولي دانش آموزان با نوعي مقاومت و مصرف داده ها و پيام ‏هاي القايي در مدرسه به شکل ديگري جامعه پذير ميشوند و تمام اهداف مدارس ايدئولوژيک ايران تحقق پيدا ‏نميکند، خانواده هاي دانش آموزان نقش مهمي‌در ميزان تحقق اهداف مدارس داشتند و اين خانواده ها بودند که ‏باتوجه به ابزارهاي ارتباطي و شيوه هاي تربيتي اشان در تقابل با گفتمان مدرسه قرار ميگرفتند.‏

‎‎داريم وقتمون رو تلف مي کنيم!‏‎ ‎

‏"حاجي واشنگتن" با نامزدي محمد خاتمي به شدت مخالف است:‏

نوشتم خاتمي نبايد کانديدا بشه چون اعتبارش رو از دست داده و ديگه از اون پشتوانه مردمي سابق برخوردار ‏نيست. نظر خودم رو نوشتم و هر کسي نظرش محترمه. اما چرا خاتمي نه؟!. اول اينکه با اين بحث هاي صد من ‏يک غازي که راه انداختيم، داريم وقت خودمون رو تلف مي کنيم. دوم اينکه با اين بحث هاي صد من يک غازي ‏که راه انداختيم، داريم وقت خودمون رو تلف مي کنيم.سوم اينکه با اين بحث هاي صد من يک غازي که راه ‏انداختيم، داريم وقت خودمون رو تلف مي کنيم!‏

چهارم اينکه دولت بعدي بايد بتونه وضع اقتصاد کشور رو جمع و جور کنه. راستش اين کار نه از تيم رفسنجاني ‏بر مي آد، نه از تيم خاتمي و نه از تيم احمدي نژاد. هر سه تيم امتحانشون رو پس دادن. يکي از دلايل مخالفتم با ‏اومدن خاتمي همينه.‏

‎‎خوشگلا رو زودتر مي‌برن!‏‎ ‎

‏"زيتون" از اين همه ظاهرگرائي که حتا خود را در انتخاب کودکان براي تکفل و سرپرستي نيز نشان مي‌دهد ‏گله‌مند است:‏

براي دوستي مي‌خواستيم براي طرح اکرام بچه‌اي انتخاب کنيم که ماهيانه مبلغي بريزه به حسابش تا در ‏خانواده‌خودش بزرگ شه. آلبوم‌ها رو که ورق مي‌زديم، حاج آقاي مسئولش گفت: ببخشيد خوشگل‌ها رو زودتر ‏بردن. بخصوص دخترها رو... دقت نکرده بوديم که بيشتر بچه‌هايي که مونده بودن پسرن و بعضا با لب و لوچه ‏کج و گوش‌هاي بَلَبلي. دوستم طبق معمول ايراني‌ها که دهن بينن آلبومو بست و گفت ئه... منم دختر مي‌خوام. يه ‏دختر ناز و مموشي. کي دوباره مراجعه کنم؟‏

بهش گفتم بابا چه فرق مي‌کنه. مگه پسرها خرج و مخارج نمي‌خوان. مگه نبايد ادامه تحصيل بدن. دوستم گفت آخه ‏پسر کوچولوهاي خوشگلو همه انتخاب کردن و اينا موندن و دوباره آلبوموسريع ورق زد و به عکس پسر چهارده ‏پونزده‌ساله‌ي دماغ بزرگ و چشم ريز با چند خال اشاره کرد. گفتم ازت اصلا توقع نداشتم. بچه بچه‌ست. همه غذا ‏مي‌خوان خرج تحصيل مي‌خوان. تازه اينکه نمي‌خواد پيش تو زندگي کنه. به خوشگليش چيکار داري.‏

حالا شما فکر کنيد همين جريان تو جامعه همه‌جا هست. معلم‌ها هواي دانش‌آموز خوشگلو بيشتر دارن. دانشجوهاي ‏خوشگل بيشتر رو بورسن. موقع استخدام. تو فاميل. و مثل سريال مامور بدرقه براي خواستگاري...بعضي اوقات ‏پيش خودم مي‌گم همينه که اينقدر مردم رو آوردن به عمل‌کردن اعضاي مختلف! زيبايي شده ملاک همه چيز.‏

‎‎يکي از صاحبان انديشه نو!‏‎ ‎

‏"حسن درويش‌پور" از نوانديش شدن برخي چهره‌هاي سياسي تندرو و افراطي متعجب است:‏

هادي غفاري عضو برجسته مجمع روحانيون مبارز در گفت‌وگو با خبرگزاري "ايلنا" مي‌گويد: "جريان حاكم مايل ‏نيست انديشه‌‏اي نو وارد صحنه انتخابات رياست‌جمهوري شود".‏

کسي که در صحن علني مجلس اوّل شوراي اسلامي‌آشکارا اعلام مي‌کند که مخالفان انديشه من اگر به‌عنوان نماينده ‏مردم در مناطقي از کشور انتخاب شوند و وارد مجلس گردند، با کُلت مغزشان را متلاشي خواهم کرد؛ کسي که ‏داس هرس در دست گرفت و به باغ انديشه‌ها هجوم بُرد و مسئوليت کشتار دانشگاه گيلان را در کارنامه دارد؛ از ‏چه زماني مدعي و مدافع انديشه نو ‌گرديد که ما از آن بي‌خبريم؟ اين پروسه تحول را چه وقت پشتِ سر گذاشت و ‏در کدام رسانه نقد خاطره‌هاي تلخ گذشته را باز نمود و به بحث گذاشت؟ و مهم‌تر، رسانه‌هاي اصلاح‌طلب، با ‏بزرگ‌نمايي و انتشار سخن او، چه هدف‌هايي را دنبال مي‌کنند؟ ‏

واقعاً مقولۀ خاطرۀ "انديشه نو" و علت شکل‌گيري "انديشه اصلاحي" در جامعه ما، خود داستاني است انديشيدني. ‏بدون استثناء و در تمام جوامع، شکل واقعي خاطره‌هاي تلخ اجتماعي و فاجعه‌آميز، همواره سه ضلعي و مثلثي ‏است! دقيق‌تر اگر بگويم، خاطره‌هاي تلخ عمومي‌در جامعه، به صورت مثلثي شکل مي‌گيرند. يک ضلع آن‌را ‏قربانيان فاجعه و خانواده‌هاي آنان تشکيل مي‌دهند. ضلع بعدي را عناصري که قرباني گرفته‌اند و ضلع سوم نيز ‏متعلق است به گروه‌هاي مختلف اجتماعي در درون جامعه.‏

‎‎از تغيير نترسيد!‏‎ ‎

‏"ترانه بني يعقوب" که به تازگي بيکار شده، از تغيير پيش آمده در زندگيش شادمان است:‏

هنوز يک هفته از استعفام از روزنامه سرمايه نگذشته و شايد کمي‌خجالت آور باشه که بگم از اين بيکاري دارم ‏پر در مي‌ارم و اونقدر خوشحالم که نگو. دليل اين استعفا رو خيلي از دوستام مي‌دونن شايد يک روزي هم بيشتر ‏درباره اش نوشتم اما حالا که حسش نيست و راستش يه جورائي هم انقدر برام بي تفاوت شده که ديگه حال فکر ‏کردن بهش و ندارم.‏

دوستي دارم که هميشه مي‌گه از تغيير در زندگيتون نترسيد تغيير هميشه نتيجه مثبت داره و با خودش اتفاقات ‏خوب به همراه مياره. اين روزها مدام ياد حرفهاي اين دوستم مي‌افتم و از اين تغيير لذت مي‌برم اون دوستم راست ‏مي‌گفت که تغيير با خودش اتفاقات خوب مياره و اين تغيير از همين حال داره اثراتش رو نشون ميده. امروز تو ‏دانشگاه مون انقدر خبر خوب شنيدم که براي چند هفته ام کافي باشه ادامه تحصيل حس خيلي مثبتي را در من به ‏وجود اورده.خيلي ها اين روزها با تعجب نگاهم مي‌کنند و مي‌گند ادمي‌رو نديديم که بيکار شدن انقدر سر حالش ‏اورده باشه....به هر حال خوشحالم که آزادم و هر روز مي‌توانم کارهاي مورد علاقه ام و انجام بدم به هر حال هر ‏کسي که تجربه طولاني مدت کار ثابت رو داشته مي‌تونه حال و روز اين روزهاي منو در ک کنه.‏

‎‎حتا آينده اي نيمه روشن نداريم. آنوقت چطور...‏‎ ‎

‏"ميثم قاسمي" معترض آن طرز تفکري در ميان ايرانيان است که معتقدند هر آن کس که دندان دهد، نان دهد:‏

نمي‌دانم چرا آدم‌ها اولين كاري كه در زندگي مشترك مي‌كنند؛ بچه‌دار شدن است. اين همه راه براي پيشگيري از ‏حاملگي وجود دارد. در عصر شاه وز وزك كه نيستيم. آقا و خانم يك سال نيست ازدواج كرده‌اند؛ يك بچه هم به ‏بغل دارند. دو روز بعد هم جدا مي‌شوند و هركسي مي‌رود پي كار خودش و اين وسط يك موجود بي‌چاره بدون ‏اينكه خواسته باشد به اين دنياي كثافت قدم بگذارد. مي‌شود بچه طلاق و تا پايان عمر اين داغ بر پيشاني‌اش مي‌ماند.‏

هركس به آدم مي‌رسد، يا به طعنه يا آشكار، مي‌گويد چرا بچه نداري. البته هنوز رويشان نمي‌شود بگويند برويد ‏دكتر كه لابد يكي دو سال ديگر اين را هم مي‌گويند. مدام هم تكرار مي‌كنند "هر آن‌كس كه دندان دهد نان دهد." يكي ‏نيست بگويد در نان دادن آن‌ها كه پيش‌تر آمده‌اند، مانده. چطور مي‌خواهد به اين جديدي‌ها نان بدهد!؟ تازه مگر ‏همه چيز يك لقمه نان است؟ نمي‌‌بيني بعد از اين همه سال حتي يك متر خانه نداري؟ يا كاري درست و حسابي يا ‏حتي آينده‌اي نيمه روشن؟‎ ‎
‎‎مصدق بايد دنبال کسب يک ويژگي باشد!‏‎ ‎

‏"عبدالقادر بلوچ" معتقد است مصدق بايد به دنبال کسب يک ويژگي خاص براي خودش باشد:‏

طرح نامگذاري خيابان دکتر مصدق در کمسيون کارشناسي کميته نامگذاري شوراي شهر تهران رأي نياورد. ‏گروه "کارشناسي" مي‏گويد مصدق از ويژگي‏هاي مورد نظر کمسيون براي نامگذاري برخوردار نيست. آقاي ‏مرحوم دکتر مصدق اگر جدي جدي طالب آن است که در پايتخت، خياباني به نامش باشد بايد همان دنيا يک تک پا ‏برود پيش خالد اسلامبولي يا بابي ساندز کمي براي خودش "ويژگي" دست و پا کند. البته اگر در اين دنيا کس و ‏کاري دارد و دسترسي به حسن نصرا‏لله دارند او هم خيلي "ويژگي" توي دست و بالش هست. اگر هم مثل زمان ‏حياتش هرهر مي‏خندد و مي‏گويد مملکت را برده‏ايد خيابان هم روش. من هم حرفي ندارم.‏

‎‎وجه اشتراک هيلاري و سارا پي لين‎‎

‏"مدرسه فمينيستي" نوشته اي از گلوريا استاينم را که توسط رويا صحرايي ترجمه شده منتشر کرده که نويسنده طي ‏آن به شدت از سارا پي‌لين انتقاد کرده است:‏

انتخاب سارا پلين، کسي که در تمام طول تابستان گذشته راجع به او تبليغ شده و مورد حمايت همه جانبه قرار ‏گرفته، راهي نيست که به واسطه آن بتوان نظر بيشتر زنان را به کانديداي حزب جمهوري خواه جلب کند حتي ‏حاميان سر سخت هيلاري کلينتون را. چرا که او هيچ نقطه اشتراکي با هيلاري کلينتون ندارد به جز يک ‏کروموزم. ‏

‎‎کليسا چه کرد، چه نکرد، چه بايد بکند‎‎

‏"محمدجواد اکبرين" در وبلاگ خود بحثي را آغاز کرده که از کليسا به حوزه خواهد رسيد:‏

از آغاز مسيحيت تاكنون، تمدن دنيوي كشورهاي مسيحي، كمابيش، درهمه چيز مديون دوران باستان پيش از ‏مسيحيت است و فرهنگ معنوي آنها مديون بني اسرائيل و مسيحيت. ضرورت اصلاح و ترميم جدايي روزافزون ‏ميان تمدن دنيوي و فرهنگ معنوي اقتضا مي‌كند كه دوران باستان پيش از مسيحيت را نيز متخذ و منبعث از وحي ‏ديني اي بدانيم كه اگر چه بر مسيحيت تقدم زماني دارد از آن انفكاك ذاتي ندارد. تنها با اين تلقي است كه زندگي ‏دنيوي و حيات معنوي مسيحيان درهم ادغام مي‌شوند و اتحاد و وحدت مي‌يابند و مسيحيت كل زندگي را ‏دربرمي‌گيرد. علم و حكمت خدا را بايد يگانه منبع همه انوار دانست. حتي انواري كه زندگي مادي و دنيوي ما را ‏روشن مي‌كنند.‏

‎‎افزايش شمار دختران بدون شوهر؛ پسران بدون زن‎‎

‏"بهزاد افشاري" از پيشنهادهاي استاندار اصفهان در مورد پيشگيري از افزايش نرخ تجرد ناخواسته در کشور ‏نوشته است:‏

مشاور استاندار اصفهان گفته بايد براي اين معضل راه حلي پيدا کنيم و خودش دو تا راه حل ارائه داده است : اول ‏اينکه در گروه سني بالاي 25 سال ازدواج همسالان مناسب است‌ اما با توجه به مسائلي كه در جامعه مطرح ‏مي‌شود در اين زمينه نياز به فرهنگ‌سازي وجود دارد. دومين پيشنهاد هم اينکه ترويج ازدواج دختران مجرد بالاي ‏‏25 سال‌، با مرداني‌ كه همسران خود را از دست داده‌اند يا طلاق داده‌اند اما در جامعه اين موضوع نگران‌كننده ‏است و دختران و زنان احساس مي‌كنند كه اين جايگاه براي آنان پائين است. در حالي كه به گفته بانكي مرداني كه ‏ازدواج كرده‌اند به نسبت مرداني كه اصلا ازدواج نكرده‌‌اند، به مراتب از امنيت و سلامت روحي رواني بالاتري ‏برخوردار هستند. ‏

برخي شواهد حاکي از آن هستند که محافلي در ايران، در آستانه انتخابات رياست جمهوري آمريکا، در وسوسه خلق يک ‏‏"اکتبر سورپرايز" جديد به سر مي برند.‏

اکتبر سورپرايز (‏October Surprise‏) ، يک اصطلاح شناخته شده در ادبيات سياسي ايالات متحده است، و به اتفاقات ‏غير منتظره اي اشاره دارد که گاه در آخرين ماه مانده به انتخابات رياست جمهوري آمريکا (ماه اکتبر) در عرصه ‏سياسي آمريکا به وقوع مي پيوندند تا بر نتيجه انتخابات، تأثيرات ناگهاني بر جاي بگذارند.‏

معروف ترين اکتبر سورپرايز در آمريکا، احتمالا در سال 1980 و در پيوند با ايران موضوعيت يافته است. در همين ‏ارتباط، در دهه 90، دهها مقاله و کتاب در ايالات متحده منتشر شدند که موضوع آنها، معامله پنهان اعضايي از حزب ‏جمهوري خواه آمريکا با برخي مقامات ذي نفوذ ايراني، براي تأثيرگذاري بر نتايج انتخابات ايالات متحده بود. در آن ‏مقطع، در پي مدت ها مذاکره سخت ميان دولت هاي ايران و آمريکا، جمهوري اسلامي در آستانه آزاد کردن گروگان ها ‏در ماه اکتبر بود. اما، معتقدان به تئوري اکتبر سورپرايز شواهدي ارائه مي کنند که حکايت دارد اعضايي ارشد از ستاد ‏انتخاباتي رونالد ريگان، در فاصله ژوييه تا اکتبر 1980، در مادريد و پاريس مذاکراتي را با برخي مقامات ايراني ‏صورت داده اند تا آنها را متقاعد کنند که گروگان ها را اندکي ديرتر- مشخصاً، بعد از 4 نوامبر، روز برگزاري ‏انتخابات رياست جمهوري- آزاد کنند. به روايت آنان، سود جمهوري خواهان از اين معامله آن بود که کارتر نتواند با ‏استفاده از افزايش محبوبيت ناشي از بازگرداندن گروگان هاي آمريکايي به ميهن، انتخابات را ببرد، و سود تهران، ‏دريافت تجهيزاتي آمريکايي بود که در جنگ با عراق، سخت به آنها نياز داشت. گذشته از آن که روايت فوق در آمريکا ‏موافقان و مخالفاني دارد، اما به هر ترتيب، آزادي گروگان ها، تنها 20 دقيقه پس از مراسم سوگند ريگان به عنوان ‏رئيس جمهور، موضوعي است که به سختي مي توان آن را تصادفي تلقي کرد.‏

اکنون، با گذشت 28 سال از نقش آفريني تهران در شکست انتخاباتي دموکرات ها، اخبار تأييد نشده از پايتخت ايران، ‏حکايت از تمايل برخي سياستمداران به تکرار تجربه اي مشابه دارد. اگر چه اين اخبار، چنان که ذکر شده هنوز در ‏مرحله "شايعه" هستند و نمي توان آنها را قطعي تلقي کرد، اما به لحاظ تحليلي، ارزش آن را دارند که در محاسبه آورده ‏شوند.‏

روياي تأثيرگذاري بر انتخابات ايالات متحده، در درجه اول در چارچوب شخصيتي فردي چون رييس جمهور ايران، ‏قاعدتا وسوسه مقاومت ناپذيري خواهد بود. وي از ابتداي روي کار آمدن خود، علاقه مهارناپذيري به ايفاي يک"نقش ‏جهاني" از خود نشان داده است. علاقه اي آنچنان شديد که در قالب هاي نامتعارفي چون نامه نگاري به سران ‏کشورهاي بزرگ و تاکيدات مکرر در مورد "داشتن راه حل براي مشکلات جهان" نمود يافته است.‏

طبيعي است که فردي چون آقاي احمدي نژاد، که براي اثبات ادعاي تأثيرگذاري جهاني دولت خود مستمراً در حال دست ‏زدن به ابتکارهاي محير العقول است، کوچکترين امکاني را براي تأثيرگذاري بر انتخابات رياست جمهوري ايالات ‏متحده - در صورتي که چنين تأثيرگذاريي را محتمل بداند- از دست ندهد. به ويژه، اگر در آمريکا هم، نيروهايي براي ‏تأثيرگذاري بر انتخابات نوامبر 2008، آمادگي نشستن بر سر ميز معامله با تهران را داشته باشند.‏

مهمترين موضوع براي يک معامله احتمالي ميان ايران و آمريکا در ماه اکتبر، مي تواند امنيت عراق باشد. مشخصا، ‏زاويه اصلي انتقاد دموکرات ها به سياست خارجي بوش، شرايط و مدت حضور نظامي آمريکا در عراق است. در ‏نتيجه، اگر معامله گراني در ايران و آمريکا، موفق شوند در آخرين ماه باقي مانده به انتخابات، اقدامي انجام دهند که به ‏شيوه اي تکان دهنده موفقيت يا عدم موفقيت سياست هاي بوش را در عراق برجسته کند، قطعاً اين اقدام، بر افکار ‏عمومي آمريکا اثر خواهد گذاشت. اثري که اگر در حد يکي، دو درصد (و يا حتي کمتر) تغيير در ترکيب آراي ‏آمريکاييان باشد نيز، مي تواند سرنوشت ساز باشد. چرا که در ايالات متحده، بارها نتايج انتخابات با همين اختلافات ‏بسيار کوچک ميان آراي کانديداها روشن شده است. ‏

پرونده هسته اي و رابطه تهران – واشنگتن، موضوعات محتمل ديگري براي معامله هستند. اين موضوعات، اگر چه ‏در حد مساله عراق، که مستقيماً با جان اتباع ايالات متحده سرو کار دارد، بر قضاوت آمريکاييان در مورد سياست ‏خارجي دولت بوش تأثيرگذار نيستند، اما به نوبه خود، از پتانسيل هاي مهمي براي تأثيرگذار بر افکار عمومي ايالات ‏متحده برخوردارند. دولت بوش، در چهار سال گذشته سرسخت ترين هوادار شدت عمل با ايران در جهت توقف پروژه ‏هسته اي و تغيير سياست هاي استراتژيک آن بوده است. اين که آيا رئيس جمهور آمريکا، سرانجام خواهد توانست به ‏وعده خود مبني بر "مهار ايران" جامعه عمل بپوشاند و يا آن که کاخ سفيد را با بدرقه تمسخر آميز حاکمان "مهار نشده" ‏تهران ترک خواهد کرد، البته ارتباط مستقيمي با منافع رأي دهندگان آمريکايي ندارد. اما اين مساله، مي تواند براي ‏ميليون ها شهروند آمريکايي، نمادي از موقعيت جهاني و "قدرت واقعي" کشورشان تلقي شود. در نتيجه، يک "حادثه ‏بسيار بزرگ" در ارتباط با ايران و پرونده هسته اي آن، که معناي واضح آن پيروزي غرورآفرين يا شکست تحقيرآميز ‏واشنگتن در قبال تهران باشد، توانايي آن را دارد که - هر چند در ابعادي کوچکتر- واقعه اکتبر سورپرايز سال 1980 ‏را در ذهن ها تداعي کند.‏

تکرار مي کنيم: تمام آنچه گفته شد، احتمالاتي هستند که هم شانس وقوعشان و هم شواهد تقويت کننده آنها، تا اين لحظه ‏در پرده ابهام قرار دارند. اما ناديده گرفتن احتمالات ذکر شده، براي ناظران مسايل سياسي در تهران و واشنگتن عقلاني ‏نخواهد بود... نهايت آن که بايد دعا کرد که ماه اکتبر، با کمترين هزينه براي ملت ايران سپري شود.‏

‎1‎‏- سال 1358 هنگاميکه به پيشنهاد مرحوم طالقاني و زير نظر هياتي که نامبرده تعيين کرده بود اولين ‏انتخابات شوراي شهر در سنندج برگزار شد، همانگونه که او آرزو کرده بود که اين رفتار دمکراتيک و آزاد ‏براي سراسر منطقه کردستان و بلکه براي همه کشور به نمونه اي درخور توجه تبديل شود، با توجه به شکل، ‏اختيارات و گرايش فکري و تکثر قابل قبول انتخاب شدگان، اميد هاي فراواني براي گسترش دمکراسي در ‏ايران و تامين مطالبات اقوام ايراني از طريق مشارکت دادن موثر آنان در اداره امور محلي پديد آمد. اين اقدام ‏مسالمت آميز و مدني که ريشه در عمق تفکر دمکراتيک يکي از رهبران ارشد انقلاب داشت، گرچه بواسطه ‏سير وقايع بعدي از اثر بخشي لازم وکارآيي مورد انتظار برخوردار نگشت اما به اذعان همگان درصورتيکه ‏ملاک عمل طرفين درگير بحران کردستان قرار مي گرفت، مي توانست به عنوان راه حلي براي جلوگيري از ‏جنگ و خونريزي هاي بعديي که متاسفانه تبعات و آثار زيانبار آن تاکنون نيز ادامه داشته است، مطرح باشد. ‏

وقايع تلخ و خونين سال هاي آغازين انقلاب در کردستان اگرچه نقش بازدارنده و مهمي در توسعه نيافتگي اين ‏مناطق و تدوام رويکرد امنيتي در اداره امور بخشي از شمالغرب کشور داشته است اما اين همه تاثيرات ‏زيانباري نيست که مسئله عام اقوام ايراني و "مسئله کرد" بصورت خاص متوجه جامعه در حال گذار ايران ‏نموده است.بدون شک اگر فضاي بي نظير و آزاد پس از انقلاب مي توانست چند صباحي بيشتر تداوم داشته ‏باشد و امکان نهادينه شدن سازو کارهايي نظير مطبوعات مستقل، انتخابات آزاد و به رسميت شناخته شدن ‏تکثر فکري، اعتقادي، قومي، سياسي و اجتماعي فراهم مي شد، امروز شاهد مراحل پيشرفته تري از ‏دمکراتيزاسيون جامعه ايران بوديم و مي توانستيم اميدوار باشيم که اين فرآيند طولاني مراحل اساسي خود را ‏براي استقرار پشت سر گذاشته است.اما وقوع جنگ هاي داخلي و پس از آن جنگ خانمانسوز ايران و عراق ‏همه چيز را برباد داد و در نتيجه شرايط فوق العاده و بسته اي که براي سالها بر کشور تحميل شد تا همين ‏چند سال اخير امکان طرح بديهي ترين مطالبات قانوني، مدني و برابري خواهانه نه تنها از اقوام بلکه از ‏غالب گروه هاي سياسي و اجتماعي نيز سلب شد و به اين ترتيب در سايه تداوم تبعيض ها در مورد بخشي از ‏قديمي ترين اقوام ايراني، محروميت شديد اقتصادي و فرهنگي بخصوص در مناطق کردنشين و عدم امکان ‏مشارکت آنان در ساختار قدرت سياسي و اجرايي، زمينه هاي باقي ماندن و حتي تشديد مسائلي نظير مسائل ‏کردستان و به تبع آن تاخير بيش از پيش در پروسه دمکراتيزاسيون ايران فراهم شد. ‏

‏2- دوم خرداد سال 1376 هموطنان کرد که به دلايل متعددي از معدل "سياسي بودن" بالاتري نسبت به ساير ‏نقاط کشور برخوردار هستند با مشارکت همه جانبه در انتخابات هفتم رياست جمهوري، واکنش مثبت، موثر و ‏معناداري نسبت به جنبش اصلاحي ملت ايران از خود نشان دادند و با پيوستن به اين حرکت اصيل اجتماعي ‏که به نوعي بازآفريني اهداف فراموش شده و يا تحقق نيافته انقلاب را نشانه گرفته بود، نشان دادند که ‏برخلاف تصور، تنها مرزداران غيور و ساده اي نيستند که هر ازچندگاهي با چند عبارت پرطمطراق دلخوش ‏مي شوند بلکه در اوج هوشياري و موقعيت شناسي با تشخيص صحيح جهت اين جريان اصلاحي قصد ‏پيگيري مسالمت آميز و مدني مطالبات قديمي خود و در راس آن دمکراسي براي ايران را دارند. ‏

به اعتقاد بسياري از تحليلگران سياسي اينکه نسبت آراي سيد محمد خاتمي در آن انتخابات و در بسياري از ‏مناطق کردنشين بيشتر از زادگاهش بوده است به هيچ وجه امري اتفاقي نبوده و بيش از هر چيز به جذابيت ‏شعارهايي نظير حاکميت قانون، اجراي اصول معطل مانده قانون اساسي و رفع تبعيض ها باز مي گردد که در ‏آن مقطع از سوي کانديداي اصلاح طلبان مطرح شده بود و البته منطقي است که چنين شعارهايي در ميان ‏کردها به دليل محروميت ها و ستم هايي که از ديرباز با عمق وجود درکش کرده اند و همچنين رشد تفکر ‏پيگيري مطالبات از راه هاي مدني و مسالمت آميز و پرهيز از روش هاي خشن از جذابيت بالاتري برخوردار ‏باشد و اينگونه بود که آنها براي حل مسائل کهنه و لاينحل شان رفتاري امروزي و حضور در پاي صندوق ‏هاي راي را برگزيدند و در همراهي با ساير اقوام ايراني اميدها براي تحقق روياي صد ساله آزادي و ‏دمکراسي را فزوني بخشيدند و بنوعي نيز بر اين ديدگاه که آنها جز به حرکت هاي مسلحانه و رويکرد هاي ‏خشن به راه حل ديگري براي رفع مشکلاتشان نمي انديشند خط بطلان کشيدند. ‏

‏3- اينک 30 سال پس از انقلاب رهايي بخش ايران که مهمترين هدف آن در شعار محوري استقلال، آزادي و ‏درهم پيچيدن روابط نظام سلطاني از طريق تغيير رژيم به جمهوري اسلامي تبلور يافته بود و 11 سال پس از ‏جنبش اصلاحي ملت ايران که اساسي ترين اهداف آن محدود و پاسخگو کردن قدرت، دمکراتيزاسيون ايران و ‏تحقق جامعه مدني اعلام مي شد بنظر مي رسد که "کردستان" همچنان در اين فرآيند گذار از نقش موثر و ‏پيچيده اي برخوردار است.‏

اگر اين پبش فرض را بپذيريم که بزرگترين مسئله ايران همچنان عدم تحقق دمکراسي است، به طرق اولي ‏يکي از راه هاي محقق کردن اين امر ضروري و مهم، شناخت موانع و تلاش براي برطرف کردن آنها در اين ‏مسير است. در جامعه متکثر، چندقومي و سرزمين پهناوري نظير ايران، مديريت ناکارآمد مسائل قومي، بي ‏توجهي به مطالبات قانوني و به حق اقوام، محروميت شديد اقتصادي و فرهنگي اين مناطق و سهم نابرابر ‏قوميت ها در ساختار سياسي (بعنوان مثال سهم در حد هيچ "کردها ي اهل سنت" در ساختار قدرت) سبب شده ‏است که مسئله اقوام ايراني و در راس آن "مسئله کرد" از پتانسيل بسيار بالايي براي بحران زايي، ايجاد ‏حالت فوق العاده، برهم زدن شرايط طبيعي اجتماع و از ميان بردن فضاي آرام ومنطقي که نهال دمکراسي ‏براي رشد و نمو نيازمند آن است، برخوردار باشد.‏

متاسفانه مدتي است که تشديد فضاي امنيتي مناطق کردنشين، برخوردهاي غير اصولي با مطبوعات محلي، ‏نهادها و فعالان مدني، محکوميت فعالان سياسي به زندان هاي طويل المدت و اين اواخر صدور حکم اعدام ‏براي هشت نفر از کسانيکه در افکار عمومي بعنوان روزنامه نگار، فعال مدني و نيروهاي فرهنگي شناخته ‏مي شوند و از سوي ديگر تشديد حرکت هاي مسلحانه توسط برخي گروه هاي اپوزيسيون، بيم وخامت اوضاع ‏و ظن سوق يافتن فضاي عمومي کردستان و به تبع آن کل کشور را به سوي نوعي از راديکاليسم خشن و کور ‏ايجاد نموده است.لذا بر کليه آزاديخواهان، مدافعان حقوق مدني و معتقدين به دمکراسي بخصوص در سطح ‏نيروهاي اصلاح طلب و ملي- مذهبي و آحاد دلسوزان ايران زمين فرض است که نگذارند بار ديگر با اتهامات ‏واهي مانند تجزيه طلبي و بهانه ايجاد بحران در کردستان و يا هر منطقه قومي ديگر زمينه هاي انسداد هرچه ‏بيشتر فضاي سياسي- اجتماعي کشور و به دنبال آن به محاق رفتن چند باره جنبش دمکراسي خواهي ايران ‏فراهم گردد.رسالت روشنفکري، ملي و حتي تعهد ديني ايجاب مي نمايد که در اين مقطع حساس مانع از ‏‏"تعليق فرآيند دمکراتيزاسيون" کشور شويم. هشيار باشيم شايد ابرهاي فتنه در راهند.‏

‏*عضو شوراي مرکزي سازمان مجاهدين انقلاب اسلامي ايران

‏

پيش از آنکه به پرسش " چه کسي در جمهوري اسلامي بيکاراست"، پاسخ دهيم، بدين بپردازيم که آيا اصلا در کشور ‏بيکاري هست و اگر آري چند نفر؟ البته پاسخ به اين پرسش هم کار آساني نيست، چون آمار رسمي منابع مختلف کشور ‏با يکديگر همخواني ندارند.‏

بين آمارهاي مرکز آمار و بانک مرکزي، دو مرکز اصلي توليد آمار در ايران، در باره شمار بيکاران اختلاف است. ‏گذشته از اين، در بسياري مواقع آمارهاي اين دو با آمارهاي مورد استناد مقامات دولتي نمي خواند. بر همه اين ها ‏اضافه کنيد آمار سازمان هاي بين المللي را که معمولا با هيچ يک از آمارهاي رسمي کشور هماهنگ نيستند. با وجود ‏همه اين ها، کسي نيست که بيکاري را يکي از مشکلات اصلي اقتصاد ايران نداند.‏

قصد و آهنگ ما هم در اين نوشته، پي بردن به شمار تقريبي بيکاران کشور از وراي آمار هاست و نير دانستن اينکه چه ‏کسي در جمهوري اسلامي بيکار است. ‏

شمار بيکاران کشور. در بهار 1387، نرخ بيکاري 6\9 درصد و شمار بيکاران در کشور 2\2 ميليون نفر اعلام شد ‏‏(سايت اينترنتي خبرگزاري دانشجويان ايران، ايسنا، چهارشنبه 12 تير، 1387، به نقل از دکتر محمد مدد ـ رييس مرکز ‏آمار ايران ـ در حاشيه سمينار معاونان برنامه‌ريزي و مديران کل آمار و اطلاعات)، در حالي که دو سال پيش از آن و ‏براساس نتايج سرشماري عمومي نفوس و مسكن سال 1385، نرخ‎ ‎بيكاري 75\12 درصد اعلام شده بود. کاهش نرخ ‏بيکاري در اين مدت کوتاه و يک رقمي شدن آن پس از سال ها، از سوي هواداران‏‎ ‎رئيس جمهور محمود احمدي نژاد، ‏به سياست هاي دولت و به ويژه طرح هاي زود بازده وي نسبت داده شد.‏

اما با توجه به رشد جمعيت فعال از يک سو و ظرفيت پايين اقتصاد ايران براي ايجاد اشتغال از سوي ديگر، امکان ‏کاهش نرخ بيکاري تا اين سطح مورد ترديد است. چرا که در سرشماري سال1385، شمار جمعيت فعال حدود 23 ‏ميليون، شاغلان 5\20 ميليون، بيکاران 5\2 ميليون نفر و نرخ بيکاري 5\12 درصد اعلام شده بود. از آن تاريخ به بعد ‏هم، جمعيت فعال با رشد چهار درصدي به حدود ۲۵ ميليون نفر در سال 1378 رسيد. يعني براي آن که نرخ بيکاري از ‏‏5\12درصد در سال 1385، به5\9 درصد در سال 1387 رسيده باشد، بايد سالي 6\1 ميليون کار ايجاد شده باشد. حال ‏آنکه در شرايط تحريم هاي بين المللي، نرخ بهره دستوري و دشواري اعطاي اعتبار، تورم بالا، قرارداد هاي بدون ‏مناقصه با نهاد عمومي کشور و ناتوان سازي بخش خصوصي، اقتصاد ايران ظرفيت ايجاد سالي 6\1 فرصت شغلي را ‏ندارد. مثلا در همين مدت دو سال 1387ـ1386 فعاليت در بخش ساختمان که نقشي کليدي در اقتصاد کشور دارد، به ‏شدت رو به کاهش گذارد و به دنبال آن، اشتغال نه تنها در بخش ساختمان، بلکه در توليد آهن و فولاد، آجرپزي و ‏مصالح ساختماني چون شيشه و در و پنجره و بسياري ديگر از صنايع مرتبط نيز فرو افتاد. ‏

بدين ترتيب، بدون گزافه مي توان، شمار بيکاران ايران را بين سه تا سه و نيم ميليون نفر تخمين زد. کمااينکه برخي از ‏آمارهاي منتشرشده در خود کشور هم از اين تخمين دور نيستند. البته کارشناسان مستقل آمار بيکاران را بيشتر از چهار ‏ميليون نفر برآورد مي کنند.‏

خوب آنچه شرحش رفت، کمابيش گزارشي بود از شمار بيکاران. اما دقيقا چه کسي در کشور بيکار است؟ به کوتاه ‏سخن: جوانان، دانش آموختگان، زنان و ساکنان مناطق عقب افتاده.‏

افزايش نرخ بيكاري جوانان.‏‎ ‎‏ جمعيت ايران از آغاز انقلاب 1357 تا به امروز، تقريبا دو برابر شده است. کساني که در ‏سال هاي بعد از انقلاب متولد شدند، از اواسط دهه 1370 به تدريج به دنبال کار شدند و اما بسياري از ايشان در اين مهم ‏غالبا ناکام ماندند. نرخ بيكاري شهروندان جوان15 تا 29 ساله، از 14.8 درصد‏‎ ‎در سال 1375 به 23 درصد در سال ‏‏1385 افزايش يافت (بررسي‎ ‎بازار كار در سرشماري دهه ‌٧٥ تا ‌٨٥ ؛ افزايش نرخ بيكاري در اين‏‎ ‎دهه، ماهنامه برنا، ‏‏٢١/٠٣/١٣٨٧، سايت هفته نامه بازار کار). اين وضع به تدريج دشوارتر مي شود، به طوري که بنا بر گزارش هاي ‏رسمي، نرخ بيکاري جوانان 18درصد، 8\21 درصد (سايت اينترنتي بي بي سي، نزديک به ۲۲ درصد جوانان ايراني ‏بيکارند، شنبه 10 شهريور 1386) و حتي 6\25 درصد اعلام شده است (سايت اينترنتي ادوار نيوز، سه شنبه 24 ‏ارديبهشت 1387، به نقل از رئيس مرکز آماردر حاشيه سمينار سراسري حساب‌هاي منطقه‌اي کشور)، يعني بيش از ‏دو برابر نرخ بيکاري عمومي 6\9 درصدي در کشور. به بيان ديگر از هر چهار جوان ايراني، دست کم يک نفر بيکار ‏است. ‏

تازه بسياري از جوانان15 تا 24 سال، مشغول تحصيل اند و به دنبال کار نيستند و هم اين از شمار جويندگان کار به ‏ميزان قابل ملاحظه اي کاسته است.‏

تداوم بيكاري دانش آموختگان.‏‎ ‎نرخ بيكاري نيروي كار داراي تحصيلات عالي از چهار درصد‎ ‎در سال 1375 به 10.1 ‏درصد در سال 1385 افزايش يافته است. هر چند که در اين مدت سهم شاغلان دانش آموخته از 9.6 درصد‏‎ ‎به 16.2 ‏درصد افزايش يافته، اما نرخ بيكاري ايشان 2.5 بيشتر شده است (بررسي‎ ‎بازار كار در سرشماري دهه ‌٧٥ تا ‌٨٥ ؛ ‏افزايش نرخ بيكاري در اين‎ ‎دهه، ماهنامه برنا، ٢١/٠٣/١٣٨٧، سايت هفته نامه بازار کار). بدين ترتيب، نرخ بيکاري ‏تحصيل کردگان نيز بيش از نرخ متوسط بيکاري در جامعه است (سايت اينترنتي خبرگزاري کار ايران، ايلنا، به نقل از ‏وزير کار و امور اجتماعي، دوشنبه 2 مرداد 1385).‏

در بررسي رابطه ميان تحصيل و اشتغال در جمهوري اسلامي، بايد گفت که بيشترين وزن بيکاري بر دوش تحصيل ‏کردگان داراي مدرک ليسانس و بهترين وضعيت شغلي از آن افراد داراي مدرک ديپلم دبيرستان و پايين تر از آن است ‏‏(امير جعفرزاده (1386)، بيکاري در پيچ و خم آمار، نشريه گزارش سال هفدهم، شماره 193، دي ماه 86). گذشته از ‏تلخي اين آمار براي دانش آموختگان کشور، معني ناگوار ديگر آن اين است که در دوران اقتصاد دانايي و مبتني بر ‏اطلاعات، اشتغال در کشور متکي به کارشناسي و فنآوري هاي جديد نيست و ناچار به منخصصان نيازي نيست. با ‏توجه به افزايش شتابان پذيرش دانشجو در دانشگاه‌ها و‎ ‎موسسه‌هاي آموزش عالي در سال‌هاي اخير و فارغ‌التحصيل‌ ‏شدن آنها در سال‌هاي پيش رو، بازهم‎ ‎شاهد افزايش بيشتري در نرخ بيكاري فارغ‌التحصيلان دانشگاه‌ها خواهيم بود‎. ‎‏ ‏‏(بررسي‎ ‎بازار كار در سرشماري دهه ‌٧٥ تا ‌٨٥ ؛ افزايش نرخ بيكاري در اين‏‎ ‎دهه، ماهنامه برنا، ٢١/٠٣/١٣٨٧، ‏سايت هفته نامه بازار کار).‏

اين در حالي است که در ديگر کشورهاي در حال رشد، نيروي جوان دانش آموخته به سرعت جذب بازار کار مي شود. ‏به طوري که در سال 2008، همچون سال 2007 ميلادي، بيشترين افزايش دستمزد و حقوق، نه در کشورهاي ‏پيشکسوت صنعت و توسعه، بلکه در کشورهاي نوظهور و در حال رشد سريع ضورت گرفته است.‏

جدول 1. تخمين افزايش دستمزد در سال 2008 ميلادي

مأخذ : روزنامه فرانسوي ‏Le Figaro‏ سه شنبه25 مارس 2008 (صفحات اقتصادي)، به نقل از گزارش مؤسسه بين ‏المللي ‏ECA International‏.‏

علت اصلي افزايش دستمزد در اين کشورها، ناشي از تقاضاي بالاي کارآفرينان ملي و شرکت هاي چند مليتي براي ‏نيروي کار متخصص است و درست به همين دليل انتظار مي رود که دانش آموختگان کشورهاي نامبرده در سال هاي ‏در پيش رو نيز از امکانات مالي بهتري برخوردار شوند.‏

افزايش نرخ بيكاري زنان.‏‎ ‎نرخ بيكاري زنان در دهه 1375 تا 1385، سريع‌تر از‎ ‎نرخ بيكاري مردان افزايش يافت. از ‏اين گذشته به حاظ سني و تخصيلي، وضع کار زنان به مراتب بدتر از مردان است. ‏
ميزان بيکاري زنان جوان 15 تا 24 سال، بيش ار مردان خوان است: 3\29 در برابر 5\19. (سايت اينترنتي ادوار ‏نيوز، سه شنبه 24 ارديبهشت 1387، به نقل از رئيس مرکز آماردر حاشيه سمينار سراسري حساب‌هاي منطقه‌اي ‏کشور، نبابر گزارش فصل بهار سال ۱۳۸۶مرکز آمار ايران).
‏
در دوره 1375 تا 1385، نرخ بيكاري‎ ‎زنان داراي تحصيلات عالي از 4.7 به 16.7 درصد رسيد که بسيار بيَشتر از ‏نرخ بيکاري مردان کارآموخته است (به نسبت 3.7 و 6.8 درصد). اين مقايسه به روشني، فشاربيشتر به نيروي كار ‏زنان داراي تحصيلات‎ ‎عالي در بازار کار جمهوري اسلامي را نشان مي‌دهد، اما از آن جا که شمار پذيرفته‌شدگان دختر ‏از شمار مردان فزوني گرفتنه است، شور بختانه بايد گفت که پس در آينده نيز نرخ بيكاري زنان دانش آموخته در ‏افزايش خواهد يافت

نرخ طلاق که رو به‎ ‎افزايش است و اين امر بر تعداد خانوارهاى زن سرپرست خواهد افزود. بدين ترتيب هر چه بيشتر ‏مي گذرد، خانوارهاي تحت سرپرستي زنان، دانش آموخته يا نه، با‎ ‎احتمال بيشترى زير خط فقر قرار خواهند گرفت. و ‏انواع آسيب‌هاى اجتماعي چون اعتياد، فساد، انواع جرم و جنايت تهديدشان خواهد کرد. چه دورنمايي!‏‎ ‎

افزايش نرخ بيكاري در مناطق محروم.‏‎ ‎نرخ بيكاري در مناطق روستايي بيشتر از مناطق شهري است‎ ‎كه دليل آن ‏اشتغال كم ايجاد شده در روستاها در مقايسه با عرضه جديد نيروي كار است. در دهه 1375 تا 1385، بيشترين افزايش ‏نرخ بيكاري كشور مربوط به استان سيستان و بلوچستان بوده است.‏‎ ‎‏ (بررسي‎ ‎بازار كار در سرشماري دهه ‌٧٥ تا ‌٨٥ ؛ ‏افزايش نرخ بيكاري در اين‎ ‎دهه، ماهنامه برنا، ٢١/٠٣/١٣٨٧، سايت هفته نامه بازار کار). نبا بر منبعي ديگر، نرخ ‏بيکاري در استان لرستان نيز بالا و در حدود 17 در صد بوده است.‏

با وجود اين، بر اساس گزارش مرکز آمار ايران، بيکاري جوانان در مناطق شهري بسيار بالاتر از مناطق روستايي ‏است. گويا با توجه به مهاجرت هاي گسترده سال هاي اخير از روستاها به شهرها، نرخ بيکاري جوانان مانده در روستا ‏کمتر از بيکاري جوانان شهري است.‏

بيكاري، مشکل حل ناشدني حمهوري اسلامي؟‎ ‎هر سال دست کم حدود هشتصد هزار نفر وارد بازار کار کشور مي ‏شوند. پس براي نگه داشتن نرخ بيکاري در سطح کنوني و جلوگيري از افزايش آن، مي بايستي هر سال به همين ميزان ‏فرصت شغلي ايجاد شود. تازه اگربنا بر کاهش نرخ بيکاري باشد، مي بايستي سالي يک ميليون و ۲۰۰ هزار فرصت ‏شغلي ايجاد شود.‏

اما کارشناسان اقتصادي بر اين باورند که ايران براي غلبه بر مشکل بيکاري، نيازمند رشد اقتصادي بالاي هفت درصد ‏است اما در طول چند سال گذشته متوسط رشد اقتصادي در حد پنج درصد بوده است. آن هم به لطف افزايش قيمت نفت ‏که زين پس مي بايستي شاهد کاهش نسبي آن بود.‏

ازآن بدتر، فضاي کسب و کار هم که براي سرمايه گذاري داخلي مناسب نيست، کمااينکه همين در سال 1386، سرمايه ‏ايراني موجود در امارات تا 200 ميليارد دلار برآورد مي شد و از قرار ساليانه حدود 80 ميليارد دلار نيز به آن اضافه ‏مي شود (سيد محمد مهدي پورفاطمي (1386)، هيچ دولتي به اندازه دولت نهم مردم را سرگرم وعده و غرق مشکلات ‏نکرده است، نطق پيش از دستور در مجلس، دوشنبه 24 دي، روزنامه اعتماد ملي).‏

وضع سرمايه گذاري خارجي هم که با توجه به تحريم ها بسيار وخيم تر است. سهم كشور ما از سرمايه‌گذاري مستقيم ‏خارجي که در سال ‏‎2006‎‏ به 919 ميليارد و در سال 2007 به يك تريليون و 200 ميليارد دلا‌ر رسيد، نزديك به صفر ‏بود. از كشورهاي آمريكا، اروپا، چين و روسيه گذشته، تركيه 6/9، امارات متحده عربي 12 ميليارد، پاكستان 1/2، ‏اردن 5/1، قزاقستان 7/1 و سوريه 5/0 ميليارد دلا‌ر سرمايه خارجي به خود جذب کردند. در كشور ما، اين رقم در ‏سال 85 تنها 30 ميليون دلا‌ر بوده است (كاظم نصيراف (1386)، ارزيابي سياست‌هاي اقتصادي دولت در راستاي ‏شعار عدالت‌طلبي و مهرورزي: تورم را مهار كنيد، روزنامه اعتماد ملي، 19 دي ماه، کد خبر : 53392. ‏www.roozna.co‏).‏

خوب حالا اگر پول نفت نباشد براي کمک و اعانه به مردم و سرمايه گذاري صورت نگيرد براي به راه انداختن توليد و ‏ايجاد شغل، آن وقت چگونه مي توان به حل مشکل بيکاري اميدوار بود؟ راستي اگر در کشوري، جوان و دانش آموخته ‏و زن و استان محروم نشين، با کار سالم و دسترنج نتواند هزينه هاي زندگي و نيازهاي خود را برآورده سازد، به سمت ‏و سوي چه چاره اي خواهد رفت؟ ‏

اگرچه تاكنون سيدمحمدخاتمى اعلام نكرده است كه براي انتخابات رياست‌جمهورى دهم، نامزد خواهد شد، و ‏موانع و چالش‌ها برسر راه اعلام حضور رسمي وي - وبعدتر رقابت او با ديگر نامزدها- متعدد و قابل ‏توجه‌اند، اما يكي از مشكلاتي كه از هم‌اينك در بحث "خاتمى و انتخابات88" خودنمايي مي‌كند، فقدان ‏روزنامه‌اي است كه به‌صراحت خواهان حضور او در انتخابات آتي شود و البته در گام‌هاي بعد، مبلغ و مروج ‏او و ديدگاه‌هايش براى اداره‌ي كشور باشد و بر سرنوشت انتخابات اثرى تعيين‌كننده گذارد.‏

هرچند اين موضوع درظاهر - ودر شرايط كنوني- ممكن است چندان مهم و تعيين‌كننده به‌نظر نرسد و ‏مسئله‌اي عمده، ارزيابي نشود، اما به دلايلي كه درپي ذكر خواهد شد، صرف‌نظر كردن از اين مشكل، و ‏بي‌توجهي به‌آن، براي حاميان و موافقان حضور خاتمي در انتخابات آتي، غفلت كوچكى محسوب نمي‌شود. ‏همچنان كه بحث چگونگى برگزارى انتخابات و نحوه‌ى شمارش آراء و دخالت "حزب پادگاني" را بايد از ‏هم‌اكنون مورد توجه قرار داد.‏

آشكار است كه خاتمي - و ياران و موافقان نامزدشدن‌اش- بايد از "رسانه‌ي ملي" صرف‌نظر كنند، چرا كه ‏اساسا" صدا و سيماي جمهوري اسلامي، رسانه‌ي ملي نيست و عملكردي متناسب با عنواني كه برايش تعريف ‏شده، ازخود نشان نمي‌دهد. نياز به توضيح ندارد كه صدا و سيما - همچون ديگر شخصيت‌هاى حقيقي و ‏حقوقي در حوزه‌ي "راست"- ورود خاتمي به عرصه‌ي رقابت‌هاي انتخاباتى را خوش نمي‌دارد. همين كه ‏صدا و سيما، مانعى جدى نشود و دست به اقداماتى بى‌پروا عليه خاتمى نزند، بايد شكرگذار سياست‌گزاران آن ‏بود. ‏

اصلى‌ترين روزنامه‌هاي كشور هيچ‌يك در كادر سياست‌ها و ديدگاه‌هاى خاتمى و نزديكان او نمى‌گنجند. تكليف ‏اعتمادملى روشن است؛ توقع اطلاع‌رسانى به جامعه از منظر ضرورت فعال‌شدن خاتمى، يا شكل‌دهى و ‏سامان‌دادن به جنبش و خواستى در جامعه مدنى كه به نامزدشدن خاتمى، منتهى شود از اين روزنامه - حداقل ‏در حال حاضر- كاملا" منتفى است. شوراى مركزى حزب اعتمادملى، كروبى را براى انتخابات ‏رياست‌جمهورى نامزد كرده است؛ و ظاهرا" تا پايان مهرماه كروبى، نخواهد گفت كه نامزد مى‌شود يا خير. ‏بديهى است كه درصورت حضوريافتن كروبى در انتخابات88 اصلاح‌طلبان بايد به‌تمامى از روزنامه اعتماد ‏ملى دست بشويند.‏

وضع روزنامه اعتماد نيز چندان با اعتمادملى تفاوتي ندارد؛ الياس حضرتى، مدير مسئول اعتماد، عضو ‏شوراى مركزى حزب اعتمادملى است و مى‌توان رويكرد اين روزنامه را در وضع كنونى (تلاش براي ايجاد ‏امواج حمايت از خاتمى در جامعه مدنى) و بعدتر(نامزدشدن خاتمى، درصورت نامزد بودن كروبى) حدس ‏زد. بماند كه نيم‌نگاهى به عملكرد اعتماد در همين روزها، ملاحظات مديريت كلان اين روزنامه را در مورد ‏خاتمى، آشكار مي‌كند.‏

كارگزاران، روزنامه‌ى نزديك به حزب كارگزاران سازندگى، اين روزها موضعى ميانه‌تر نسبت به دو ‏روزنامه‌ى ياد شده، اتخاذ كرده است؛ همان سياستى كه تقريبا" چهره‌هاى اصلى حزب نيز گاه توضيح ‏مى‌دهند. تبليغ و ترويج توامان خاتمى و كروبي - دركنار ديگر نامزدهاى احتمالى نزديك به اين حزب (مانند ‏حسن روحانى)- در كارگزاران محسوس است. مهران كرمى، سردبير اين روزنامه در سرمقاله‌ى سه‌شنبه‌ ‏‏26 شهريور روزنامه‌اش، اين رويكرد را به‌صراحت تبيين و توجيه كرده است.‏

بركنار از سه روزنامه‌ى يادشده، ديگر روزنامه‌ها و نشريات نزديك به اصلاح‌طلبان يا مدعى اصلاح‌طلبى، ‏اساسا" فاقد تيراژ قابل‌توجه هستند، و به‌نظر مى‌رسد كه نياز چندانى به تامل در سياست آنها در انتخابات آتى ‏نباشد. تنها مورد قابل توجه - كه نمى‌توان در فضاى مطبوعاتى امروز ايران از آن صرف‌نظر كرد- ‏هفته‌نامه‌ى شهروند است. مى‌توان مدعى شد كه شهروند به‌طور محسوسى در كنار كروبى و در مقام تبليغ و ‏ترويج وى برآمده است. مستقل از ديدگاه‌هاى محمد قوچانى، سردبير اين نشريه كه به‌صراحت كروبي را بر ‏خاتمى ترجيح مى‌دهد، ديگر اعضاى اصلى تحريريه‌ى اين نشريه يا در رويكردى سلبى، مخالفان و منتقدان ‏خاتمى هستند، يا در پروژه‌اى ايجابى، كروبى را ترجيح مى‌دهند، و يا آن‌كه اساسا" به گزينه‌هايى ديگر ‏‏(به‌طور مشخص، عبدالله نورى) مى‌انديشند.‏

اجمالا" و با گزارش مختصر فوق، مى‌توان نتيجه گرفت كه خاتمى و يارانش - حداقل در شرايط كنونى- فاقد ‏نشريه(نشريه‌ها)يي هستند كه بتواند حضور او را در انتخابات 88 محتمل‌تر سازد و "افكار عمومي" را بيش ‏از پيش به نفع او توجيه و ترغيب كند. ‏

البته در صورت نامزدشدن خاتمى و كناره‌گيرى كروبى از انتخابات آتى، وضع به‌كلى متفاوت خواهد شد و ‏نشريات يادشده رويكردى به تمامى متفاوت درپيش خواهند گرفت؛ اما به‌نظر مى‌رسد كه حداقل در اين روزها ‏چندان نمى‌توان به وضع گفته شده، دل خوش كرد. ‏

اين‌گونه، درحال حاضر حاميان خاتمى و آن گروه از اصلاح‌طلبان كه معتقدند او مناسب‌ترين گزينه براي ‏انتخابات رياست‌جمهوري دهم است، چاره‌اي جز دل‌‌خوش كردن به "اينترنت" و امكان و فضايى كه اين ‏عرصه در اختيار قرار مى‌دهد، ندارند. اگرچه مخاطبان اصلى و حاميان واقعى خاتمى، "طبقه متوسط" ‏هستند، و اين بخش از جامعه، از جمله استفاده‌كنندگان اصلى از اينترنت محسوب مى‌شوند، اما آشكار است كه ‏برد و حوزه‌ي نفوذ و تاثيرگزارى نشريات (به‌ويژه روزنامه‌ها) در ايران، همچنان متفاوت از اينترنت است. ‏

بماند كه ضريب نفوذ و گستره‌ى پوشش برخى از روزنامه‌ها در ايران امروز، كاملا" متمايز و به‌تعبيري ‏‏"ويژه" است. به‌عنوان نمونه، در استان خراسان (رضوي/شمالي/جنوبي) تيراژ و تاثير روزنامه‌ى خراسان - ‏وبعد، قدس- كاملا" متفاوت با ديگر روزنامه‌هاست. اين وضع در مورد برخي ديگر از استان‌هاي مهم و ‏پرجمعيت كشور (مانند فارس و آذربايجان ) نيز تقريبا" مشاهده مى‌شود.‏

نمى‌توان از اين نكته نيز صرف‌نظر كرد كه ديگر رقباى اصلى خاتمى، وضعى متفاوت با او دارند. مستقل از ‏كروبى - كه پيش‌تر گفته شد- وضع احمدى‌نژاد كاملا" متمايز است. پوشش راديو و تلويزيوني او به كنار، ‏ايران، ارگان دولت است ؛ خورشيد - وابسته به سازمان تامين اجتماعى- تمام‌قد به حمايت او برخاسته و به ‏همين عزم "طلوع" كرده است؛ كيهان احمدى‌نژاد را تنها نخواهد گذاشت؛ و امكانات رسانه‌اي زيرمجموعه و ‏وابسته به دولت نيز بعدا" به‌قدر لازم و كافى، "بسيج" خواهند شد. قاليباف نيز حداقل - و فعلا"- پرتيراژترين ‏روزنامه‌ى ايران، همشهرى را دراختيار دارد. به‌محض اين‌‌كه مديريت كلان صدا و سيما در مورد نامزد ‏مورد علاقه‌اش به نتيجه برسد، جام‌جم روزنامه‌اى است كه با تيراژ قابل توجه‌اش، به‌قدر لازم «خودنمايى» ‏خواهد كرد...‏

سخن كوتاه؛ سيد محمدخاتمى، شخصيتى كه تا همين سه- چهار سال پيش براى هشت سال رييس‌جمهور اين ‏كشور "نفتى" بود، اينك محروم‌ترين "نامزد بالقوه" در انتخابات آتي از نشريه (روزنامه) است. آيا "فضاى ‏مجازى" به‌قدر لازم براي بسيج افكارعمومى به نفع حضور وى، "موثر" واقع خواهد شد؟ و درصورت ‏نامزدشدن خاتمى، آيا اينترنت، براي تبليغ و ترويج ديدگاه‌هاى خاتمى، كفايت مى‌كند؟ علي‌الحساب، خاتمي از ‏يك نشريه‌ي حامى و مروج تمام و كمال ضرورت حضور وى در رقابت‌هاي انتخابات رياست‌جمهوري، و ‏نشريه‌اي كه بتواند به‌مثابه‌ى "پل" ميان او و حاميانش با جامعه مدنى، ايفاى نقش كند، محروم است.‏
‏ ‏
‏ ‏

آن شیخ الکبیر، آن میخ المنیر(1)، آن سلطان دولت احمدی، آن در غلطان کارآمدی، آن اب ‏العروس المحمود، آن صاحب دولت موعود، آن آمده از بلاد رامسر، آن معاون ظاهرا خودسر، ‏آن شیخ المهندسین، آن مالک میراث زمان و زمین، آن رابط مشکوک، آن ضابط دائم الکوک، ‏آن ساری دائما جاری، آن رئیس سابق شهرداری، آن قطب المهاجرین، آن محب الظاهرین، آن ‏شیخ طیار، آن آکل ماست و خیار، آن پیامبر جدید بنی اسرائیل، آن پیام دهنده آمریکوفیل، آن ‏دائم الدیدار، آن یار غار، آن سابقا بیکار، شیخنا و مولانا اسفندیار، رحیم بود و دائما در سفر و ‏در حال جیم بود و در کابینه نهم مقیم بود. ‏

نقل است چون خواست به دنیا آید، مرغان هوا گریستند از هیبت آن طفل تا عقابی بیامد و ‏مرغان را بخورد، پس آن طفل بدنیا بیامد، آمدنی. و چون زاده شد قنداق خود بدرید و بر ‏دایگان خویش ...ید(2)، و به باغی رفته و راه همی رفت و صد حکیم و شیخ در فعل او حیران ‏بودندی و از همین رو چون دائما در راه رفتن همی بود، وی را شیخ مشائی گفتندی.‏

ابتدای کار او آن بود که در عبودیت پدر بود و اگر چه بنده زاده بود ولی از دو کون آزاده بود. ‏نقل است شیخنا در ایام صباوت به کشتی در نشست، و چون به دریا شد، صاحب کشتی مزد ‏طلب کرده همی گفت: اخ کون دااش! ( ترجمه: لطفا پول ما را بدهید) گفت: ندارم. چندانش ‏بزدند که بیهوش شد. چون به هوش بازآمد، مزد طلبیدند. گفت: ندارم. دیگر بار بزدندش. پس ‏گفتند پای تو بگیریم و به دریا افکنیم. ماهیان دریا درآمدند و هر یک دلاری در دهان به ایشان ‏دادند. صاحب کشتی این را که دید، همی گفت: ‏WooooooW‏ و بیهوش همی گشت و چون ‏به هوش آمد درپای او افتاد و اطاعت او همی کرد از آن معجزت. و چون در دریا بود از ‏کشتی پائین جسته و بر آب راه همی رفت تا به ساحل رسید. صاحب کشتی چون این را بدید ‏همی گفت: " الاشک العظیم! ایف انا ذهب بالماء وای یو ینتظر بالدولار"( ترجمه: آخه الاغ! ‏اگر بلد بودی روی آب راه بری مرض داشتی سوار کشتی شدی که کتک ات بزنیم؟) و این از ‏کرامات شیخنا بود.‏

و سبب توبه او آن بود که دائم السفر بود و چون به عثمانی درآمد شبی به مجلس شیوخ رفته به ‏دعا و نماز همی مشغول شد تا ضعیفه ای بر وی ظاهر گشته همی قر داد، شیخنا در او سخت ‏نگریست، اما هیچ نگفت. ضعیفه را باز قری دیگر درگرفت و رقاصگان آمدند و قر همی ‏دادند تا شیخنا نماز تمام همی کرد و خشمی سخت بگرفته گفت: " ایت ایز نات اسلام، آی ام ‏آمبرلا" و از آن بود که توبه همی کرد و از فرط انابت دو وبگاه تعطیل همی کرد و دیگر نه ‏خود برقصید و نه به مجلس رقص همی گشت.‏

نقل است که شیخ مشائی را شبی شیخ الرابطین معروف به امیر احمدی بصورت جهودی بر ‏وی ظاهر گشته بدو گفت: " آی لاو یو وری ماچ" و شیخنا جواب همی داد: " می تو" و از ‏هیبت این خواب صیحه برکشیده، ده شیخ بر وی ظاهر گشتند و علت پرسیدند. شیخنا بگفت: " ‏ما دوست ملت اسرائیل هستیم." و چون این بگفت شیخان وی را بزدند. پس گفت: " من نگفتم ‏ما دوست ملت اسرائیل هستیم." پس شیخان باز او را بزدند، از آن سبب که شیخان مرض ‏داشتندی و در هر حال می زدند. پس بگفت: " به هزار بار بگویم که منظور من از اسرائیلی ‏ها فلسطینی ها بود" پس این بار نیز او را بزدند تا شیخ منور محمود العلماء بر وی نازل گشته ‏و شعری بخوانده و همی گفت:‏

شعر
به چشام نگاه کن و دستتو بذار تو دستم
من رو رو سیا کن و دست تو بذار تو دستم
‏( ترجمه شعر: حواسم هست، بالاخره تو پدر عروس منی دیگه خره، نمی ذارم ضایع بشی)‏
و دست شیخ را بگرفت و وی را از آن مهلکه نجات بداد.‏

شیخ محمد نوری از علمای طریقت " سیمائیون" از وی جملات عالی نقل کرد. پس شیخنا ‏بگفت: " النوروز اول السنه"( ترجمه: نوروز اولین روز سال می باشد.) و بگفت: " انا ینتظر ‏بالمناظره بالساعه الکثیر"( ترجمه: من برای یک مناظره صد ساعته آماده ام) و بگفت: " ‏لایستعفی بالنوکر المله زورکی"( ترجمه: بابا استعفا نمی دم، زور که نیست) ‏

نقل است چون خواست بمیرد عزرائیل بر وی نازل گشت و گفت آماده باش تا جانت بگیرم. ‏پس بگفت: دقیقه ای فرصت ده تا آنچه خراب کردمی بقاعده کنم. و عزرائیل وی را فرصت ‏بداد تا به قول خویش کند. و از آن روز هشت هزار سال بگذشت و عزرائیل بمرد و شیخنا کار ‏تمام نکرد و هنوز زنده است رضی الله عنه. ‏

‏1) میخ المنیر: میخ نورانی، نوعی میخ که برق می زند. عضو سمج کابینه نهم.‏
‏2) ...ید: جاافتادگی از نسخه اصلی است. در نسخه چاپ مسکو آمده است( پرید)، در نسخه ‏دهلی آمده است( دوید) و در نسخه لایدن آمده است( دی دیری دی دید)‏

مهرداد شيباني
m.shaibani@roozonline.com

پائيز در هواجاري است و دو سه روز ديگر در تقويم هم ماه اول ‏ايراني، فصل برگريز را با نام "مهر" رسميت مي دهد. جهان ‏باشور و شوق درانتظار زايش "دانه هستي" است که به آن "ذره ‏الهي" هم گفته اند. هسته اي که دانش بر اين باور است در"انفجار ‏عظيم " متولد شده و هستي را در زمين از نيستي رويانده است، و ‏هرچه در زمين است از اين ذره آغازين است و اکنون وقت ‏بازسازيش در آزمايشي که تاريخ راورقي به اندازه همه اعصار ‏خواهد زد.‏

در اين آزمايش يک ايراني هم هست. دانشمندي که در زادگاه او ‏امام جمعه اي سازنده سينما را "ناکس" مي خواند، همتايش نگاه ‏کردن گوينده زيباي تلويزيون را گناه مي داند ومرجع تقليدي موبايل ‏رااز هروئين خطرناک تر مي شمارد. اينها همه در شهرهاي ‏مختلف ايران است و در ابرشهر تهران، وقتي محمدخاتمي وارد ‏مجلسي مي شود حضورش را با "کف" گرامي مي دارند و به شيخ ‏کروبي با "صلوات" خوش آمد مي گويند. و در همان حال ده هزار ‏نفرگرد مي آيند تا "جشن سينما" را باهلهله و آتش بازي به تماشا ‏بنشينند.‏

در دل همين شهر، درکاخي که روزگاري "شاه" بر تخت جلوس مي ‏کرد و "ياوه هاي" نخست وزير روشنفکر تحصيل کرده فرنگ را ‏در باره پيشرفت حيرت انگير کشور مي شنيد و سرتکان مي داد، ‏امروز "رهبر" با لبخند به پيشکاري گوش مي کند که ايران را ‏جائي مثل بهشت تصوير مي کند. شيخ کروبي که سه سال پيش دو ‏ساعتي خوابش برد و اين "مقام" را که در ظاهر نام "رئيس ‏جمهور" دارد ودرعمل جز دست بوسي قدرت نيست، باخت و حالا ‏با تمام نيرو مي کوشد در انتخابات سال آينده رداي باخته را پس ‏بگيرد از شعبده درحضور "رهبري که براي نابودکردن فرعونيت ‏آمده است" به حيرت مي افتد و مي گويد: "گزارش رئيس‌جمهور به ‏نحوي بود كه انگار جامعه ما يك بهشت برين است، همه ما در آن ‏جلسه مبهوت شديم و گفتيم جل‌‏الخالق از اين زندگي خوب و حتي ‏بزرگواري بعد از جلسه به من گفت واقعا جامعه ما اين‌طور است ‏كه ما خبر نداريم و در مجموع در آن جلسه چيزهاي عجيب و ‏غريب و البته شنيدني مطرح شد."‏
‏ ‏
و روزنامه ارگان حزب آقاي کروبي که محمد قوچاني به او "نشان ‏سرخ دليري" مي دهد مي نويسد: "دولت نهمي‌ها برخلا‌ف شعارهاي ‏عدالت‌گرايانه ومهرورزانه، موجب فقيرتر شدن فقرا و گسترش ‏شكاف درآمدي فقرا از يك طرف و ثروتمندان‎ ‎از سوي ديگر ‏شده‌اند‎.‎برخلا‌ف همه شعارهاي احمدي‌نژاد و اطرافيان او بر ‏گسترش عدالت، شاهد گسترش بي‌عدالتي هستيم و با توجه به ‏پافشاري دولت نهم بر سياست‌هاي انبساطي و‎ ‎تورم‌زا، اقتصاددانان ‏پيش‌‌بيني مي‌كنند كه روند گسترش بي‌عدالتي با سرعت ادامه‎ ‎يابد و ‏وضع درآمدي فقرا و اقشار كم‌درآمد به سوي وخامت هرچه بيشتر ‏سوق داده‎ ‎شود‎.‎اين وضع نشان مي‌دهد كه شعارمحوري آوردن نفت ‏بر سر سفره‌هاي مردم كه‎ ‎توسط احمدي‌نژاد به‌طور مكرر مطرح ‏مي‌شد، نه‌تنها تحقق نيافته، بلكه بي‌عدالتي به‎ ‎صورت نگران‌كننده‌اي ‏بر سر سفره‌هاي ايراني‌ها و خصوصا كم‌درآمدها، فقرا و اقشار با‎ ‎درآمد ثابت آمده است‎.‎‏"‏

ارزيابي مركز پژوهش هاي مجلس از توزيع درآمد در اقتصاد ‏ايران هم که در اين هفته منتشر مي شود، در اين جمله قابل ‏خلاصه است: "ثروتمندها ثروتمندتر شدند." ‏

رئيس مركز تحقيقات استراتژيك، که حسن خان روحاني باشد که ‏هم در دفاع از سياست اتمي دوران خاتمي سخت فعال شده و هم ‏نيم نگاهي هم به کاخ رياست جمهوري دارد- به صراحت تمام ‏مي گويد: "جايگاه‎ ‎ايران در ميان 14 كشور منطقه در اين ‏شاخص، سيزدهم است و در طول سه سال گذشته فاصله‎ ‎دهك‌هاي ‏اول و دهك‌هاي بالا‌ بيشتر شده است كه نشان‌دهنده اين مساله است ‏كه شعار‎ ‎عدالت تحقق نيافته است."‏

شاهد ديگر براي اثبات "بهشت" بودن ايران، کم و بيش از غيب مي ‏رسد. حزب موتلفه که از روز اول انقلاب بر منابع، نهادها ‏وبنگاههاي اقتصادي دست گذاشت و حالا بي حساب و کتاب سي ‏سال است که دارد به نام "فقرا" و به کام "تجار" مي تازد، گزارشي ‏از فعاليت هاي "کميته امداد امام" مي دهد.معاون كميته امداد "سعيد ‏ستاري" مي گويد: "در‎ ‎حال حاضر حدود 250 هزار كودك يتيم در ‏سراسر كشور تحت پوشش طرح "اكرام‎ ‎ايتام" كميته امداد هستند. ‏‏500 هزار خانوار نيازمند نيز مشمول‎ ‎طرح محسنين مي‌شوند‎. ‎بطور كلي‎ ‎يك ميليون و 600 هزار خانوار تحت پوشش كميته امداد ‏قرار دارند و معادل‎ ‎همين ظرفيت، خانوارهايي وجود دارند كه ‏شرايط و ظرفيت دريافت كمك‌هاي تك‏‎ ‎خدمتي (موردي) را از اين ‏نهاد حمايتي دارند‏‎. ‎اين خانوارها به دليل فقدان سرپرست‎ ‎خانوار و ‏يا ناتوان بودن آن‌ها در تامين معيشت، شايسته جاي گرفتن در طرح‏‎ ‎اكرام و محسنين هستند." ‏

‏"دشمن" هم بيکار نيست و مدام "بهشت جمهوري اسلامي" رازير ‏نظر دارد. اين هفته بانک جهاني در تازه ترين گزارش وضعيت ‏سهولت فضاي کسب و کار در بين ۱۸۱‏‎ ‎کشور اعلام را اعلام مي ‏کند: "ايران از نظر سهولت فعاليت‌هاي اقتصادي در ميان ۱۸۱ ‏کشور جهان رتبه‎ ‎‏۱۴۲‏‎ ‎را در سال ۲۰۰۸ کسب کرده است. در ‏رتبه بندي قبلي بانک جهاني ايران مقام ۱۳۸ را‏‎ ‎در اختيار داشت‎.‎‏"‏

در اين "بهشت برين" هم رکوردها بسرعت بطرف ته جدول مي ‏دوند، تنها اين معلولين هستند که بسرعت پيش مي تازند و قهرمان " ‏پارا المپيک" مي شوند. و درچين؛ يعني جائي که ساکنين سالم" ‏بهشت جمهوري اسلامي" هي فرياد يا امام زمان زدندو به گردپاي ‏کافر وکمونيست و لائيک و سکولار هم نرسيدند.‏

در عوض ايوو مورالس، رئيس جمهوري کمونيست بوليوي، ‏افطارش را سر سفره نفت با احمدي نژاد بازکرد، با دست پر رفت ‏تا براي حل بحران سياسي در کشورش با يکي از رهبران مخالفان ‏دولت خود ديدار و مذاکره کند. او هم اگر مي خواست کشورش ‏‏"بهشت" شود، يک گردان ضد شورش را با خودش مي برد و ‏بامردمش مهر ورزي مي کرد. درست همان کاري که دولت ‏جمهوري اسلامي کرد. وقتي که "سواد وزير در حد خواندن ‏ونوشتن" کافي است، ديگر معلم کي باشد که شوراي هماهنگي ‏تشکيل بدهد و تقاضاي نان شب کند. راحت مي شود 10 نفر ‏اعضاي شورا رادستگير کردو قال قضيه را کند. ‏

در هفته اي که معلوم شد حتي "حسين موسويان" هم "جاسوس" ‏نبوده و احمد توکلي از او "حلاليت طلبيد"، بقيه عمال سازمانهاي ‏جاسوسي دنيا تحت "نام امنيتي" جمعي از شخصيت هاي کشور، ‏تصوير ديگري از بهشت دادند:‏

‏"پشتيباني از تازش روسيه به گرجستان، گفتگو‌هاي امنيتي مقامات ‏در استانبول، پرونده هسته‌اي ايران در راهروهاي شوراي امنيت، ‏ادعاهاي امارات متحده عربي و اتحاديه عرب نسبت به ‏جزيره‌هاي سه گانه ايراني در خليج فارس، پيمان‌هاي سه جانبه و ‏دو جانبه کشور‌هاي حاشيه درياي مازندران و خطر حمله نظامي ‏به تاسيسات اتمي و نظامي ايران، همگي دستاوردهاي سياستهاي ‏غلط و نابخردانه و به زيان ملت ايران بوده و حتا امکان رساندن ‏آسيب‌هاي فراوان ديگري از جمله از هم پاشيدگي ميهن ما را در ‏بر دارد.سردمداران حکومت دانسته و فقط در راستاي سودهاي ‏شخصي و جناحي و بقاي خود، کشور‎ ‎ما را به سوي پرتگاهي ‏عظيم هدايت مي‌نمايند. ما از ملت بزرگ ايران هم مي‌خواهيم تا‎ ‎نسبت به سرنوشت خود احساس مسئوليت بيشتري نمايند که زمان ‏بازگشت به عقلانيت با سرعت‎ ‎در حال از دست رفتن است و نبايد ‏دست روي دست گذاشت و منتظر سرنوشت شد."‏

‏ اين "هشداربه ايرانياني" است که به گفته مصطفي تاج زاده ‏گرفتار "نا اميدي گسترده" شده اند؛ امري که يکي از موانع اصلي ‏ترديد خاتمي براي آمدن است. و درست در روزهائي که اخبار ‏مهم جهان، از گرجستان به روي ايران بازمي گردد وتوليد ‏کلاهک اتمي به برگ جديدي در پرونده ايران تبديل مي شود.‏

آژانس بين المللى انرژى اتمى در گزارش تازه اى که روزنامه ‏اعتماد ملي آن را "خوشايند براي غرب" ارزيابي مي کند، اعلام ‏مي دارد: بررسى "مطالعات ادعايى" در ارتباط با برنامه اتمى ‏ايران هيچگونه پيشرفتى نداشته است. طبق اين گزارش، ايران ‏‏"بر خلاف تصميمات شوراى امنيت، فعاليت هاى مرتبط با غنى ‏سازى اورانيوم را متوقف نكرده است."‏

محمد البرادعى در گزارش خود از ايران مي خواهد تا در اولين ‏فرصت ممكن نسبت به اعتماد سازى در زمينه "صلح آميز" بودن ‏ماهيت برنامه هسته اى خود اقدام كند. ويك مقام نزديك به آژانس ‏كه نام او فاش نشده در وين به خبرگزارى ها گفته است كه "ما به ‏نقطه بن بست رسيده ايم" و از ايران مي خواهد تا تمام اطلاعات ‏لازم براى راستى آزمايي ماهيت برنامه اتمى خود را منتشر كند.‏

به دنبال انتشار گزارش جديد آژانس انرژي اتمي، مانورها و ‏سخنراني هاي نظامي در ايران آغاز مي شود و اخبار مربوط به ‏حمله اسرائيل و امريکا به ايران در صدر اخبار مطبوعات امريکا ‏و اروپا قرار مي گيرد. مانور دفاع هوائي با نام "دفاع از آسمان ‏ولايت" در ايران و به گفته فرمانده نيروي هوائي در دو سوم ‏آسمان ايران در جريان است و در اسرائيل اخبار مربوط به خريد ‏هواپيماهاي هوشمند که مي توانند بمب هاي اتمي ميناتوري حمل ‏کنند و مانور هواپيماهاي ال 16 در راس اخبار اين کشور قرار ‏مي گيرد. فرمانده کل سابق سپاه و مشاور ارشد نظامي کنوني ‏رهبر، سرلشکر رحيم صفوي از ابلاغيه جديد رهبر سخن مي ‏گويد که تاکنون در هيچ رسانه اي مکتوب يا خبرش چاپ نشده ‏است. بموجب اين ابلاغيه شفاهي، دفاع از خليج فارس را رهبر به ‏سپاه پاسداران سپرده است.‏

اين ادعا، آن جنجال تبليغاتي اخير شوراي همکاري خليج فارس ‏را تائيدمي کند که بموجب آن، گويا سپاه پاسداران در جزيره ‏ابوموسي کار ساختمان تونل هائي را به پايان رسانده که در آنها ‏تجهيزات نظامي – موشکي جاي داده شده است.‏

مهمترين سندي که آژانس دارد و آن را در اختيار جمهوري ‏اسلامي هم نگذاشته است، نقشه هاي مربوط به توليد يک کلاهک ‏اتمي است که درلپ تاپ يک مقام ايراني بدست آمده است. ‏ديپلمات ها در آژانس بين المللي انرژي اتمي مي گويند اين آژانس ‏روز سه شنبه اسناد و عکس هاي تازه اي را به نمايش گذاشت که ‏ظاهرا نشان مي دهد ايران ممکن است براي اصلاح موشک هاي ‏شهاب-3 جهت ايجاد قابليت حمل کلاهک اتمي تلاش کرده باشد.‏

حسين شريعتمداري که به دليل ماهيت حرفه اصلي اش به منابع ‏امنيتي دسترسي اختصاصي دارد، اين مدارک را "کلاه گشاد ‏اسرائيلي" مي نامد ودر سرمقاله روزنامه ضدملي کيهان تهران، ‏مي نويسد: "به ناگاه آقاي هاينونن، اعضاي شوراي حكام را به يك ‏جلسه فوق العاده فراخواند و در آن فيلمي را كه آمريكايي ها ‏مدعي بودند از لپ تاپ شخصي يك مسئول هسته اي ايران به ‏دست آورده اند، براي حاضران به نمايش گذاشت. اعتراض برخي ‏از كشورهاي عضو شوراي حكام مبني بر غيرمستند و جعلي ‏بودن اين فيلم، مورد توجه اعضاي اصلي قرار نگرفت و نهايتاً ‏شوراي امنيت سازمان ملل به بهانه اينكه فيلم ياد شده از تلاش ‏ايران براي دستيابي به سلاح هسته اي حكايت مي كند...."‏

پائيز 1387 مي رسد. جيره بندي برق ادامه خواهد داشت. جمعه ‏‏– فردا – قدرت هاي جهاني در واشنگتن گردخواهند آمد و باز ‏موضوع اصلي "خطر ايران" است. دو انتخابات مهم جهاني پيش ‏روست در آمريکا و اسرا ئيل. هر دونامزد انتخابات آمريکا، ‏پيشاپيش از ضرورت فشار بيشتربر ايران گفته اند: پرونده حمله ‏نظامي هنوز روي ميز است.‏

‏ دراين فضا، امريکا ضد موشک ليزري جديد خود را آزمايش مي ‏کند. خبرگزاري نووستي در مسکو، در گزارش کوتاهي پيرامون ‏اين سلاح نوشت: اين سلاح جديد ليزري که قرار است توسط ‏نيروي هوايي امريکا براي ره گيري و نابودي موشک هاي ‏بالستيکي مورد استفاده قرار گيرد، قادر است در کمتر از يک ‏ثانيه موشک هاي بالستيک شليک شده را در هوا منفجر کند.‏

در اسرائيل تند روها براي رياست جمهوري خيز برداشته اند. ‏روسيه همچنان در تدارک امپراطوري نوين خود، بابرگ ايران ‏بازي مي کند.‏

الهه کولايي مي گويد: "آخر خط نيستيم اما شرايط دشوار است."‏

حزب اعتماد ملي در روزنامه اش هشدار مي دهد: "اوضاع ‏كشور از نظر اقتصادي بسيار بغرنج و طاقت‌فرسا شده است‎. ‎دهك‌هاي پايين جامعه در نتيجه بي‌سياستي دولت نهم نه حتي ‏سياست‌هاي غلط و فقدان‎ ‎برنامه در زير سخت‌ترين فشارهاي ‏ناشي از تورم و نقدينگي افسارگسيخته قرار دارند. اين مهم مورد ‏اذعان متوليان دولت نهم نيز است. دولت نهم كه براي آوردن نفت ‏بر سر‎ ‎سفره‌هاي مردم و تغيير در وضعيت معيشتي فرودستان ‏جامعه آمده بود، ‌گويا در نتيجه‎ ‎اقدامات بي‌برنامه خويش سفره ‏تهيدستان را تنگ‌تر و حوزه ثروت اغنيا را فراخ‌تر‎ ‎نموده ‏است‎.‎خانواده‌اي كه با حقوق ماهيانه خويش امكان تامين مثلا‌ نيمي ‏از‎ ‎نيازهاي خود را داشتند، اينك از تامين يك‌چهارم آن نيز ناتوان ‏هستند."‏

از هم اکنون شک نيست که حزب پادگاني برنامه مفصلي تدارک ‏ديده است که بقيه امور از جمله رياست جمهوري آينده را هم ‏قبضه کند. تخريب وتهديد خاتمي بخشي از اين پروژه است. لشگر ‏مداحان براه افتاده اند تا از حاج منصور ارضي تبعيت کنند و با" ‏هتاکي" کار راپيش ببرند.‏

محمد خاتمي مي گويد: "وقت آن رسيده که جبهه اصلاحات از ‏حالت تدافعي بيرون آمده، حالت تهاجمي به خود بگيرد." و خودش ‏هنوز مشغول بازي" مي آيم، نمي آيم" است: "اگر بخواهم در ‏انتخابات آينده حضور يابم به خواستي که فکر‏‎ ‎مي‌کنم در اقشار ‏مختلف مردم است، جواب مي‌دهم و اگر بنا باشد نيايم به وضوح و ‏شفاف‎ ‎دلايل را به مردم خواهم گفت. تا حدود زيادي تصميم من ‏مشخص است ولي اعلام تصميم رابه‏‎ ‎وقت مناسب واگذار ‏مي‌کنم‎.‎‏"‏

و ايران، بسوي توفان هاي پائيزي مي رود. و مردم نا اميد بي ‏سرو سردار در بهشت جمهوري اسلامي، در پي نان مي دوند و ‏از مردان سالخورده اي مژده جويهاي شير و عسل مي گيرند که ‏شب با روياي حور و غلمان مي خسبند و روز صاحبان منابر و ‏مناصب قدرتند.‏

‏ ايران به آب هاي يخبندان مي رسد ؟ بهار راباز مي بيند؟ و ما ‏انبوه مردمان که ساکت نشسته ايم، در اين ميان چکاره ايم؟

‏ ‏

در اين شماره3 شعر گيلکي با برگردان فارسي از شيون فومني. دکتر احمد ابو محمود هم اين شعرها را ‏بررسي کرده است..‏

‏

‏1- شعرها
‎‎‏3 شعر گيلکي با برگردان فارسي از شيون فومني‎‎

يک

پرده پوش
کنار خورده ننَا
درجک،
واکوده کورَا مانِه
تاسياني نها‏
خانه
ئي چي اينگار
اِويرِا بوسته دَرِه...‏

ترجمه:‏
پشت دري کنار زده نيست
پنجره، ‏
به کسي مي ماند که چشم دارد‏
اما نمي بيند
خانه را دلتنگي پُر کرده است‏
انگار
چيزي
گُم شده است...‏

دو

من،
اَياز بوخورده چَچ
تو،
علف زارانه شِه
تي کشه‏
تا
مي کشه-‏
‏- ئي تا آهو پرشه...‏

ترجمه:‏
من،
خزه ي يخ زده ام
تو،
شبنم علفزاران
آغوش تو
تا ‏
آغوش من-‏
‏- به قدر يک پرش آهو
فاصله است

سه

خوشَا دَم
تي شِه بزه ديمَا
واوررازم
تي گردنَا‏
‏- عين ِ نخ جوکوده ياس
آخ!‏
اگه چُوپُور بايه
مي دس...‏

‏ ترجمه:‏
مي بوسم صورت شبنم زده ات را
مي آويزم
‏- چونان ياس هاي نخ کرده‏
بر گردنت
آه! اگر دست کرختم
جان بگيرد...‏

‏2- نگاه‏

‎‎شکار لحظه‎‎

دکتر احمد ابومحمود*‏

يک لحظه ي کوتاه در احساس، يک دريافت آني؛ مثل زمان، که مي گذرد و عکسي که ناگاه يک لحظه ي آن ‏را ثبت کند؛ توصيفي که از هر قطعه از اين اشعار مي توان داد همين است. شکار لحظه هاي احساس است از ‏طبيعت، از محيط، از هر چه در اطراف است. ‏

تخيلات آني، ويژگي هاي اين قطعه کوتاه است. اگر هنر عکاسي را شکار لحظه ها ناميده اند، اين اشعار نيز ‏هم چنان است؛ و هر کدام در يک لحظه گوشه اي از ذهن را تسخير مي کند. آيا مي توان لطافت و ظرافت اين ‏قطعه ها را در زبان گيلکي انکار کرد؟ آيا مي توان کاربرد شوخ و دقيق گيلگي را در اين اشعار ناديده گرفت؟ ‏آيا مي توان مضمون پردازي ها و مضمون يابي هاي اين شعرها را دست کم گرفت و بي ارزش يا حتا کم ‏ارزش شمرد؟ هيچ خواننده و منتقد با انصافي نمي تواند چنين کند. آگاهي به مبادي و مباني نقد ادبي، اجازه ي ‏چنين کاري را نمي دهد.‏

گرچه برخي مفتقد بودند که شيون در گيلگي هيچ شعر جدي ندارد، به ويژه در شعر نيمايي؛ در شعر نو، اما ‏چنانچه از غزل ها و دوبيتي هاي او چشم بپوشيم – که اغلب جدي و لطيف هستند- در باره ي اين مجموعه ‏چه مي توانيم بگوييم؟! نهايت اين که شعر او، شعر آه و ناله هاي مادر مرده وار نيست. شعر او جدي است اما ‏شعر نجات است. شعري نيست که شاعري واخورده و سرخورده، تنها از درد جدايي خويش ناله سر دهد تا ‏همه ي عالم بدانند که او از معشوقش دور افتاده است! خوب اين به مردم عالم چه ربطي دارد؟! خودن تلاش ‏کن.‏

بنابراين در شعر او بي ارادگي و واخوردگي نمي بينيم. سرخوردگي هاي او شبه روشنفکرانه نيست. او مثل ‏آبي است که از هر جا جلويش را ببندند و از راه ديگر مي رود و در جا نمي ماند. نمي خواهم حرف هاي ‏تکراري را بگويم که اغلب اشعار او تصوير زندگي و احساس هاي مردم است. و بيان زبان و دل مردم ‏زادبومش؛ اين را روشن تر از خورشيد مي بينيم. از اين مساله بسيار سخن گفته شده است و شکي در اين ‏مورد به ويژه در روايت هاي باقي نمي ماند.‏

محيط او طبيعت گيلان است و طبيعت گيلان، هر چه در جهان است دارد، آب و دريا و باران و رود، درخت ‏و جنگل و گا و گياه و خار، پرنده و خزنده و چرنده و درنده، تپه و کوه و ماسه زار. کشاورز و فروشنده و ‏دستفروش و دوره گرد و دامدار و... ديگر چه مي خواهي؟! آسمان آنجا آبي است، همه جايش آبي است، ‏سياهي در آسمان نمي بيني مگر اينکه پرنده اي باشد در گذار. يکي از مهم ترين ويژگي هايي که نيما در شعر ‏نو پديد آورد تاثير محيط بود. تاثير پذيري ذهن از محيط و بازتاب آن در شعر، پس از نيما از تشخص هاي ‏ويژه ي شاهران پس از نيما است. همه ي شاعران معاصر؛ يعني نو پرداز، به گونه اي چهره ي محيط خويش ‏هستند و با آن در شعر خود پيوندي ناگسستني دارند. مگر مي تواني شعر اخوان را بخولني و چهره ي جنوب ‏را نبيني؟! يا خود نيما را، رويايي را و... و مگر مي توان شعر شيون را بخواني و از طبيعت سرسبز شمال ‏و مردمش نشاني نيابي؟!‏

بارزترين ويژگي شيون در همه شعرهايش – چه گيلکي و چه فارسي- همين است. اکنون در اين اثر، هم آن را ‏مي بيني و هم زبان گيلکي را. زبان را که حامل فرهنگ و انديشه و احساس است، واؤه ها، اصطلاحات و ‏کنايات بومي، نگاه و نگرش محلي و...‏

مهم اين است که وي به واقع، در اين اشعارش، توان گيلکي را براي بيان رقيق ترين عواطف به رخ مي کشد. ‏گاهي در اشعارش به واژه هاي گيلکي و اصطلاحات محلي اي بر مي خوري که تنها اصيل ترين و قديمي ‏ترين گيلکان مي شناسند و مي فهمندنش. کاملا هويداست که اطلاعات بسيار خوبي از فرهنگ و زبان بومي ‏خود دارد. خود در زبانش واژه ها و اصطلاحاتي را ديده ام که از بسياري از گيلکان پرسيدم و نمي دانستندش. ‏چقدر بايد در عمق روستاها رفته باشد و شنيده باشد و فهميده باشد تا توانسته باشد به چنين کشف هايي دست ‏بيابد؛ کشف در فرهنگ عمق. کمتر شاعر بومي چينين کرده است.‏

‏ شيون در حوزه ي شعر، در قالب هاي غزل و مثنوي و رباعي و دو بيتي و نيمايي و سپيد، آثاري ماندگار از ‏خود به يادگار نهاده است و به راستي در همه ي اين قالب ها پيروز از آب و آتش بيرون آمده است؛ هم چنين ‏در شعر روايي و غيرروايي و ترانه سرايي.‏

چهره ي شعر امروز ايران، چهره ي غنايي است. شيون نيز شاعر امروز است با چهره ي غنايي امروز. اگر ‏چه در باره ي ادبيات غنايي، گفته اند که شاعر، "من" خويش را به نمايش مي گذارد، اما گمان ندارم که اين ‏تعبير کاملي باشد؛ مي تواني که بگوييم "من" خويش را نيز به نمايش مي گذارد. يعني نه تنها "من" خويش، ‏بلکه "من" جامعه و مردم را نيز.‏

باز هر چند ممکن است گفته شود، اگر "من" جامعه و مردم به نمايش گذاشته شود، شعر جنبه ي تعليمي مي ‏يابد، ولي بايد توجه داشت که شاعر، اگر نگرش و نظر خود را مستقيم نشان ندهد و هدفش هدايت نباشد نمي ‏تواند تعليمي باشد. شعر تعليمي آن است که هدفش هدايت به وسي نگرشي ويژه باشد و اين هدايتگري بر شعر ‏غالب شود؛ اما اگر هدف، تنها بيان و توصيف باشد و خواننده، ازادانه احساس کند و خودش راه بيابد، نمي ‏توان آن را تعليمي دانست.‏

در اين مجموعه، روح شيون دميده شده و ذوق و زيبايي ها و ريزبيني ها و کشف عاطفي او از محيط کاملا ‏هويداست. هر قطعه را به سادگي مي تواني به ذهن بسپاري و با زمزمه کردنش با آن يکي شوي، انگاه شعر ‏او با تو متحد مي شود، به وحدت مي رسد؛ وحدت احساس.‏

بدون ترديد ترجمه ها به خوبي نمي توانند کل ظرافت هاي بياني و زباني را انتقال دهند؛ چرا که حتا بسياري ‏واژه ها و اصطلاحات و کنايات، تداعي هاي متفاوت و گسترده اي را در اهل زبان و محيط ايجاد مي کند که ‏قابل انتقال نيسا؛ مگر اينکه با توضيحاتي مفصل همراه باشد تا مقداري بتواند نقيصه ترجمه را جبران سازد.‏
‏*بخشي از مقاله ي شکار لحظه از کتاب "خياله گرده گيج" (پرسه ي خيال) : مجموعه شعر گيلگي با ‏برگردان فارسي- شيون فومني- با کوشش و پژوهش حامد فومني

‏3- در باره شاعر‏
‎‎شيون فومني : شاعري بومي در گستره ي ملي"‏‎‎

شيون فومني (مير احمد سيد فخري نژاد) از شاعران محبوب و مشهور خطه ي شمال در سوم دي ماه 1325ه ‏ش در شهرستان فومن ديده به جهان گشود او تحصيلات ابتدايي و سه ساله ي خود را در رشت سپري کرد و ‏بعد از آن به کرمانشاه کوچ نمود و سه ساله دوم دبيرستان را تا اخذ ديپلم طبيعي -1345 در آنجا گذراند. ‏

‏ شيون در سال 1346 وارد سپاهي دانش در طارم زنجان شد و يکسال بعد به استخدام اداره آموزش و ‏پرورش استان مازندران درآمدودر سال 1348 وارد زندگي زناشويي شد در کوچي عهده دار مديريت و ‏تدريس در يکي از مدارس فولادمحله ساري گشت و تا سال 1351 با تمام مشکلات دست و پنجه نرم کرد و ‏عاشقانه به رسالت خود که همانا تعليم و تربيت بود پرداخت و پس از آن نيز درديگر نقاط گيلان به اين شغل ‏شريف باز هم ادامه داد.‏

او در سال 1374 مبتلا به بيماري نارسايي کليه شد و يک سال بعد براي درمان اين نارسايي به وسيله دياليز ‏به تهران کوچ کرد و در همين سال با توجه به درد بيشمار موفق به اخذ فوق ديپلم (تجربي) از دانشگاه تربيت ‏معلم گشت.‏

شيون در سال 1376 ه.ش پس از سالها تدريس و تعليم و تربيت فرزندان اين خاک طربناک بازنشسته شد.‏
او در شهريورماه 1377 پس از يک دوره بيماري مزمن کليوي و انجام پيوند کليه در يکي از بيمارستانهاي ‏تهرانروي از نقاب خاک کشيد.‏

آرامگاهش در بقعه سليمانداراب رشت بنا به وصيتش در کنار سردار بزرگ ميرزا کوچک جنگلي است.‏
او علاوه بر آثار ارزشمند و ماندگار چهار فرزند به نام هاي حامد – کاوه – دامون و آنک – دختر قصيده نذر ‏‏– نيز به يادگار نهاد.‏

شيون فومني يكي از شاعران نيرومند زمان ما بود كه وي را بايد شاعر دو زبانه ناميد. بطور كلي شاعران دو ‏زبانه هم در عوام و مردم منطقه خود رسوخ مي كنند و هم در گستره ي ملي جايگاه ويژه مي يابند.‏

شيون فومني به عنوان يكي از شاعران موفق دو زبانه در حوزه شعر محلي و بومي گيلكي را كه داشت در ‏محاق فراموشي قرار مي گرفت سينه به سينه تا آنسوي مرزهاي كشورمان اشاعه و ارائه نمود و جاودانه ‏گشت و از سوي ديگر در حوزه شعر فارسي با انتشار مجموعه هاي شعر فارسي و ارائه قالبهاي معمول و ‏مرسوم شعر فارسي از شاعران تأثير گذار و تواناي شعر معاصر بشمار مي رود.‏

تحقيق و پژوهش در زمينه ي فرهنگ، و ادب گيلان و ارائه مجموعه اشعار گيلكي در قالب غزليات، منظومه ‏ها و دو بيني هاي محلي است از جمله آثار قابل تأمل و ماندگار اوست.‏

علاوه بر اينها، ترانه سرايي يكي از جنبه هاي ادبي و هنري شيون است كه با مهارت، چيرگي و تسلط بر ‏موسيقي، آواها و ملودي هاي محلي و فارسي از وي بعنوان موفق ترين شاعر ترانه سرا شناخت كه در اين ‏حوزه ترانه هاي متعددي از وي به وسيله خوانندگان نامور خوانده شده است. ‏
پرداختن به شعر فارسي از تبحر و قريحه ي سرشار شاعرانه ي شيون است كه با انتشار مجموعه اشعار ‏فارسي از تبحر و قريحه ي سرشار شاعرانه ي شيون است كه با انتشار مجموعه اشعار فارسي نشان داد از ‏توانايي ها و برجستگي ادبي برخوردار است و از اين نظر گاه شيون، شعر و زبان شعري خود را محدود به ‏يك زبان، لهجه و منطقه ننمود با بهره گيري از فرهنگ و زبان مادري خود در عرصه ي زبان و فرهنگ ملي ‏كه همانا شعر فارسي است پروازهاي ديدني يي داشته است.‏

شيون در كنار شعر گيلكي و شعر فارسي فعاليتهاي پر دغدغه اي در ساير حوزه هاي ادبي داشته است از ‏آنجمله: شعر و ادبيات كودكان، قصه، داستان كوتاه و فيلمنامه (سناريو) از ديگر آثار ارزشمند اوست كه طبعاً ‏برشي ديگر از توانايي هاي وي بشمار مي رود.‏

‏ ‏

اميد معماريان‎ ‎
omid@memarian.info ‎‎ ‎

علي‎ ‎مزروعي‎ ‎نماينده‎ ‎مجلس‎ ‎ششم‎ ‎در‎ ‎گفت‎ ‎وگو‎ ‎با‎ ‎روز‎ ‎به‎ ‎تحليل‎ ‎سفر‎ ‎هفته‎ ‎آينده‎ ‎محموداحمدي‎ ‎نژاد‎ ‎به‎ ‎نيويورک‎ ‎پرداخته‎ ‎است. اين‎ ‎فعال سياسي‎ ‎معتقد‎ ‎است‎ ‎که‎ ‎رييس‎ ‎جمهوري‎ ‎به‎ ‎هيچ‎ ‎وجه‎ ‎قابل‎ ‎پيش‎ ‎بيني‎ ‎نيست‎ ‎و‎ ‎ابراز‎ ‎اميدواري‎ ‎مي‎ ‎کند‎ ‎که‎ ‎حضور‎ ‎احمدي‎ ‎نژاد‎ ‎درسازمان‎ ‎ملل‎ ‎احمدي‎ ‎نژاد‎ ‎وضع‎ ‎ايران‎ ‎را‎ ‎از‎ ‎اين‎ ‎که‎ ‎هست‎ ‎بدتر‎ ‎نکند. ‏‎ ‎‎ ‎

‎‎انتظار‎ ‎داريد‎ ‎آقاي‎ ‎احمدي‎ ‎نژاد‎ ‎درسفرهفته‎ ‎آينده‎ ‎خود‎ ‎به‎ ‎سازمان‎ ‎ملل‎ ‎چه‎ ‎مباحثي‎ ‎را‎ ‎مطرح‎ ‎کند؟‎ ‎سوال‎ ‎خيلي‎ ‎مشکلي‎ ‎است،‎ ‎چون‎ ‎آقاي‎ ‎احمدي‎ ‎نژاد‎ ‎به‎ ‎هيچ‎ ‎وجه‎ ‎قابل‎ ‎پيش‎ ‎بيني‎ ‎نيست. من‎ ‎شخصا‎ ‎آرزو‎ ‎مي‎ ‎کنم‎ ‎که‎ ‎ايشان‎ ‎وضع‎ ‎ايران‎ ‎را‎ ‎از‎ ‎اين‎ ‎که‎ ‎است‎ ‎بدتر‎ ‎نکند‎ ‎و‎ ‎مباحثي‎ ‎مطرح‎ ‎نکند‎ ‎که‎ ‎باعث‎ ‎انزواي‎ ‎بيشتر‎ ‎وتحريم‎ ‎ها‎ ‎ومشکلات‎ ‎بيشتر‎ ‎براي‎ ‎کشور‎ ‎بشود. ‏‎ ‎

‎ ‎‎‎آقاي‎ ‎احمدي‎ ‎نژاد‎ ‎هرسال‎ ‎به‎ ‎نيويورک‎ ‎سفر‎ ‎مي‎ ‎کنند. براي‎ ‎تصحيح‎ ‎روند‎ ‎سالهاي‎ ‎گذشته‎ ‎طرح‎ ‎چه‎ ‎مباحثي‎ ‎مي‎ ‎تواند‎ ‎سودمند‎ ‎باشد؟‎ ‎
‎ ‎
آقاي‎ ‎احمدي‎ ‎نژاد‎ ‎يک‎ ‎دستگاه‎ ‎فکري‎ ‎دارد‎ ‎که‎ ‎اين‎ ‎دستگاه‎ ‎فکري‎ ‎را‎ ‎نمي‎ ‎تواند‎ ‎تغيير‎ ‎بدهد. اين‎ ‎دستگاه‎ ‎فکري‎ ‎دراين‎ ‎سه‎ ‎سال‎ ‎گذشته‎ ‎يک‎ ‎سري‎ ‎مولفه‎ ‎هايي‎ ‎را‎ ‎از‎ ‎خود‎ ‎بروز‎ ‎داده‎ ‎که‎ ‎ظاهرا‎ ‎نمي‎ ‎توان‎ ‎از‎ ‎رييس‎ ‎جمهوري‎ ‎انتظار‎ ‎داشت‎ ‎که‎ ‎از‎ ‎اين‎ ‎مولفه‎ ‎ها‎ ‎فاصله‎ ‎بگيرد. مجموعه‎ ‎سياست‎ ‎هايي‎ ‎که‎ ‎وي‎ ‎در‎ ‎پيش‎ ‎گرفته‎ ‎باعث‎ ‎شده‎ ‎که‎ ‎رابطه‎ ‎ايران‎ ‎با‎ ‎کشورهاي‎ ‎قدرتمند‎ ‎دنيا‎ ‎به‎ ‎هم‎ ‎بخورد. ‏‎ ‎
‎ ‎
‎‎سفرامسال‎ ‎رييس‎ ‎جمهوري‎ ‎يک‎ ‎تفاوت‎ ‎با سالهاي‎ ‎گذشته‎ ‎دارد‎ ‎وآن‎ ‎اينکه‎ ‎اين‎ ‎بار‎ ‎آقاي‎ ‎مولانا‎ ‎مشاور‎ ‎رسمي‎ ‎شان‎ ‎در‎ ‎سفر‎ ‎همراهشان‎ ‎خواهند‎ ‎بود‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎هرحال‎ ‎با‎ ‎توجه‎ ‎به‎ ‎اينکه‎ ‎وي‎ ‎سالها‎ ‎در‎ ‎آمريکا‎ ‎زندگي‎ ‎وتحصيل‎ ‎کرده، ممکن‎ ‎است‎ ‎به‎ ‎ايشان‎ ‎کمک‎ ‎کند‎ ‎تا‎ ‎نحوه‎ ‎حضورشان‎ ‎متفاوت‎ ‎باشد...‏‎ ‎
‎ ‎
در‎ ‎سفرهاي‎ ‎قبلي‎ ‎هم‎ ‎ايشان‎ ‎مشاوره‎ ‎خود‎ ‎را‎ ‎به‎ ‎آقاي‎ ‎احمدي‎ ‎نژاد‎ ‎مي‎ ‎دادند،‎ ‎منتها‎ ‎در سفرهاي‎ ‎قبلي‎ ‎مشاور‎ ‎رسمي‎ ‎ايشان‎ ‎نبوده‎ ‎است. ‏‎ ‎ضمن‎ ‎اينکه‎ ‎من‎ ‎فکر‎ ‎نمي‎ ‎کنم‎ ‎چون‎ ‎آقاي مولانا‎ ‎سالها‎ ‎در آنجا زندگي‎ ‎کرده، خيلي‎ ‎فرق‎ ‎مي‎ ‎کند‎ ‎با‎ ‎کساني‎ ‎که‎ ‎اصلا‎ ‎در‎ ‎آمريکا‎ ‎زندگي‎ ‎نکرده‎ ‎اند‎ ‎ومي‎ ‎توانند‎ ‎مساپل‎ ‎را‎ ‎خوب‎ ‎بفهمند. البته‎ ‎من‎ ‎با‎ ‎نظر‎ ‎بدبينانه‎ ‎به‎ ‎جايگاه‎ ‎ايشان‎ ‎نمي‎ ‎کنم‎ ‎ولي‎ ‎مشکوک‎ ‎هستم‎ ‎که‎ ‎فردي‎ ‎مثل‎ ‎ايشان‎ ‎که‎ ‎سالها‎ ‎در‎ ‎آمريکا‎ ‎بوده‎ ‎و‎ ‎چنين‎ ‎مواضعي‎ ‎دارد بتواند‎ ‎مشاور‎ ‎‏[خوب] رييس جمهور‎ ‎باشد. ‏‎ ‎
‎ ‎
‎‎با‎ ‎توجه‎ ‎به‎ ‎گزارش‎ ‎اخير‎ ‎آژانس‎ ‎بين‎ ‎المللي‎ ‎انرژي‎ ‎اتمي، موضع‎ ‎گيري‎ ‎رييس‎ ‎جمهوري‎ ‎را‎ ‎در‎ ‎مورد‎ ‎مساله‎ ‎هسته‎ ‎اي‎ ‎چگونه‎ ‎مي‎ ‎بينيد؟‎ ‎
‎ ‎
من‎ ‎هنوز‎ ‎اصل‎ ‎گزارش‎ ‎آژانس‎ ‎را‎ ‎مطالعه‎ ‎نکرده ام‎ ‎و‎ ‎تفاوت‎ ‎هاي‎ ‎آن‎ ‎را‎ ‎با‎ ‎گزارش‎ ‎هاي‎ ‎قبلي‎ ‎نمي‎ ‎دانم. اما‎ ‎تا‎ ‎اينجا‎ ‎از‎ ‎مجموعه‎ ‎مواضعي‎ ‎که‎ ‎دولتمردان‎ ‎ايراني‎ ‎گرفته‎ ‎اند‎ ‎تحليلم‎ ‎اين‎ ‎است‎ ‎که‎ ‎هيچ‎ ‎تغييري‎ ‎در‎ ‎مواضعشان‎ ‎صورت‎ ‎نگرفته‎ ‎و‎ ‎همان‎ ‎موضع‎ ‎قبلي خودشان‎ ‎را‎ ‎مورد‎ ‎پرونده‎ ‎هسته‎ ‎اي‎ ‎خواهند‎ ‎داشت‎ ‎ومتاسفانه‎ ‎چشم‎ ‎انداز‎ ‎مثبتي‎ ‎را‎ ‎دراين‎ ‎مسير‎ ‎نمي‎ ‎بينم. ‏‎ ‎‎ ‎

‎‎طي‎ ‎چند‎ ‎ماه‎ ‎گذشته‎ ‎تلاش‎ ‎هايي‎ ‎براي‎ ‎راه‎ ‎اندازي‎ ‎دفتر‎ ‎حفاظت‎ ‎منافع‎ ‎آمريکا‎ ‎درايران‎ ‎صورت‎ ‎گرفته‎ ‎است. آيا‎ ‎ممکن‎ ‎است‎ ‎سفررييس جمهور به نيويورک‎ ‎باتوجه‎ ‎به‎ ‎ابراز‎ ‎علاقه قبلي ‏‎ ‎مقامات‎ ‎رسمي‎ ‎ايران‎ ‎اين‎ ‎موضوع‎ ‎را‎ ‎تسهيل‎ ‎کند؟‎ ‎‎‎
‎ ‎
دولتمردان‎ ‎ايران‎ ‎مواضع‎ ‎دوگانه‎ ‎اي‎ ‎دراين‎ ‎خصوص‎ ‎داشتند،‎ ‎اما‎ ‎اين‎ ‎موضوع‎ ‎را‎ ‎منوط‎ ‎کردند‎ ‎که‎ ‎آمريکا‎ ‎ابتدا‎ ‎به‎ ‎تغيير‎ ‎رفتار‎ ‎خود‎ ‎اقدام‎ ‎کند. من‎ ‎فکر‎ ‎مي‎ ‎کنم‎ ‎اين‎ ‎موضوع‎ ‎منتفي‎ ‎است‎ ‎و‎ ‎در‎ ‎اين‎ ‎سفر‎ ‎هم‎ ‎گشايش‎ ‎واقدامي‎ ‎دراين‎ ‎خصوص‎ ‎اتفاق‎ ‎نخواهد‎ ‎افتاد. ‏‎ ‎‎ ‎

‎‎شما‎ ‎مي‎ ‎گوييد‎ ‎سفرهاي‎ ‎مکرر‎ ‎رييس‎ ‎جمهوري‎ ‎به‎ ‎بهبود‎ ‎تصوير‎ ‎ايران‎ ‎در‎ ‎جامعه‎ ‎جهاني‎ ‎نمي‎ ‎انجامد. به‎ ‎نظرشما‎ ‎چرا‎ ‎وي‎ ‎تا اين حد‎ ‎علاقه‎ ‎مند‎ ‎به چنين‏‎ ‎سفرهايي‎ ‎است؟‎ ‎
‎ ‎
اقاي‎ ‎احمدي‎ ‎نژاد‎ ‎کلا‎ ‎در‎ ‎دوران‎ ‎رياست‎ ‎جمهوري‎ ‎خودشان‎ ‎اشتياق‎ ‎زيادي‎ ‎به‎ ‎سفر‎ ‎کردن‎ ‎داشته‎ ‎اند. به‎ ‎خصوص‎ ‎در‎ ‎مورد‎ ‎کشورهايي‎ ‎که‎ ‎مي‎ ‎خواستند‎ ‎نشان‎ ‎بدهند‎ ‎سياست‎ ‎فعالي‎ ‎در‎ ‎مورد‎ ‎آن‎ ‎کشورها‎ ‎دارند،‎ ‎ازجمله‎ ‎کشورهاي‎ ‎آمريکاي‎ ‎لاتين‎ ‎وخاورميانه. سفرهاي‎ ‎غير از‎ ‎اين‎ ‎دومنطقه‎ ‎به‎ ‎آمريکا‎ ‎وايتاليا‎ ‎بوده‎ ‎است. اين‎ ‎سفرها‎ ‎بيشتر‎ ‎جنبه‎ ‎تبليغاتي‎ ‎داشته‎ ‎وايشان‎ ‎مي‎ ‎خواهد‎ ‎نشان‎ ‎بدهد‎ ‎ديپلماسي‎ ‎فعالي‎ ‎را‎ ‎دنبال‎ ‎مي‎ ‎کند. فکر‎ ‎مي‎ ‎کنم‎ ‎اين‎ ‎سفرها‎ ‎رامي توان‎ ‎در‎ ‎چهارچوب‎ ‎منطق تبليغاتي ايشان ‏ارزيابي‎ ‎کرد که‎ ‎مايل است تيتر يک رسانه ها باشد. ‏

محبوبه نيک‌نهاد

اگرچه با پايان مهلت يک هفته‌اي طراحان سؤال از رئيس جمهور، قرار بود ديروز اين سؤال به رئيس مجلس ‏ارائه و اعلام وصول شود، اما همانطور که پيش‌بيني مي‌شد، هيات رئيسه پس از دريافت اسامي امضاکنندگان، به ‏سرعت تعدادي از آنها را منصرف کرد تا امضاهاي طرح از حدنصاب بيفتد و در نتيجه از احضار احمدي‌نژاد به ‏مجلس جلوگيري شود.‏

بيش از 80 نماينده مجلس هشتم پس از مشاهده بي‌اعتنايي احمدي‌نژاد به درخواست مجلس براي برخورد با مشايي، ‏در اقدامي که در تاريخ جمهوري اسلامي بي‌سابقه است، به سؤال از وي درباره اظهارات و مواضع معاونش ‏پرداخته و خواستار آن شده بودند که احمدي‌نژاد درباره مواضع مشايي در خصوص اسرائيل، حاکميت اسلام و نيز ‏برخي مسائل قوميتي به مجلس توضيح دهد.‏

اما همانطور که پيش‌تر کارشناسان و صاحبنظران آگاه به روابط دروني اصولگرايان پيش‌بيني کرده بودند، سؤال ‏از رئيس‌جمهور در اولين گام براي طرح رسمي، با ديوار هيات رئيسه برخورد کرد و با کارشناسي محمدرضا ‏باهنر روبه‌رو شد.‏

علي مطهري، فرزند آيت‌الله مطهري و نماينده اصولگراي تهران که طراح اصلي سؤال از احمدي‌نژاد بود، ديروز ‏پس از جلسه علني مجلس با عصبانيت در جمع خبرنگاران پارلماني حضور يافت تا اعلام کند که هنوز از کساني ‏که امضاي خود را پس گرفته‌اند، خبر ندارد و تاکيد کند که طرح سؤال دوباره مطرح خواهد شد.‏

مطهري که تاکنون تجربه نمايندگي نداشته، در زمان امضا گرفتن از نمايندگان، از آنها "قول شفاهي" هم گرفته بود ‏که امضاي خود را پس نگيرند.‏

جالب اينجاست که نمايندگان باسابقه‌اي همچون احمد توکلي و نزديکان او هم، با آنکه دقيقا چند روز قبل تجربه پس ‏گرفته شدن 75 امضا از 80 امضاي طرح استيضاح وزير آموزش و پرورش را با چشم خود ديده بودند، باز هم ‏به جدي شدن اين طرح دل بسته بودند.‏

اين در حالي بود که باهنر چند روز پيش صراحتا اعلام کرده بود که طرح سؤال از احمدي‌نژاد به صحن علني ‏نخواهد رسيد و رسميت نخواهد يافت. وي در اين باره گفته بود: "بعيد مي‌دانم اين روند تبديل به يك سوال رسمي و ‏منجر به حضور رييس‌جمهور در مجلس شود."‏

در هرحال اين بار هم حمايت‌هاي نه چندان پشت پرده رهبران طيف اصولگرا در مجلس، احمدي‌نژاد را نجات داد ‏و خيال برخي از حاميان او را نيز که رفته رفته طرح سؤال را جدي گرفته و دست به تخريب علي مطهري و ‏هشدار نسبت به تبعات سؤال از رئيس‌جمهور زده بودند، راحت کرد.‏

‎‎امضاهايي که شفاها پس گرفته شد‏‎‎

در حالي که طرح سؤال از رئيس‌جمهور در آغاز جلسه علني ديروز مجلس به هيات رئيسه ارائه شد، اما طراحان ‏آن به خيال اينکه اين طرح نيز به روال هميشگي در پايان جلسه "اعلام وصول" خواهد شد تا در دستور قرار ‏گيرد، تا پايان جلسه صبر کردند.‏

اما پس از آنکه منشي هيات رئيسه اين طرح را اعلام وصول نکرد و زمزمه‌هاي مبني بر اعمال نفوذ باهنر ‏نايب‌رئيس مجلس عليه اين طرح در بين نمايندگان پيچيد، کواکبيان نماينده سمنان به رئيس مجلس تذکر آيين‌نامه‌اي ‏داد و از وي پرسيد که: چرا طرح سؤال از رئيس‌جمهور را اعلام وصول نکرده‌ايد؟

وي افزود: "طرح سوال از رييس‌جمهوري با امضاي بيش از ‪ ‏‎۸۰‬‎نماينده چند روز است كه به هيات رئيسه تقديم ‏شده است و امضاي اين طرح، مسئله‌اي جرياني و خطي نبود، بلكه موضوع به يكي از معاونان رييس‌جمهوري ‏بازمي‌گردد. برخي نمايندگان مي‌گويند كه باهنر مانع از اعلام وصول اين طرح است و گفته مي‌شود كه برخي از ‏نمايندگان امضاهاي خود را پس گرفته اند." ‏

نماينده سمنان سپس از رييس مجلس خواست تا اگر نمايندگان امضاهاي خود را پس گرفته‌اند، به طور رسمي ‏اسامي آنان اعلام شود. اما در پاسخ به وي، لاريجاني ادعا کرد که تعداد امضاهاي اين طرح کمتر از حدنصاب ‏‏72 نماينده است که براي همين اعلام وصول نشده و به محض افزايش امضاها تا حد نصاب، طرح وصول ‏مي‌شود.‏
لاريجاني خاطرنشان کرد: "اين طرح تنها چند ساعت قبل در اختيار ما قرار گرفت" او در عين حال افزود: "از ‏ديروز تا به امروز برخي از نمايندگان گفته‌اند كه مايل نيستند كه در شرايط فعلي سئوال انجام شود. ما هم ‏نمي‌توانيم نظر يك طرف را بگيريم... هيچ مشكلي در كار آقاي باهنر نيست. ايشان فقط وقتي برخي از افراد كه ‏اعلام كردند كه نمي‌خواهند اسامي آنان در سوال باشد، مساله را بررسي كرد كه آيا نظر آنان همين است يا نه؟" ‏

‎‎فضاسازي باهنر‏‎‎

بعد از سخنان تناقض‌آميز لاريجاني،مطهري، طراح اصلي سؤال از احمدي‌نژاد، دقايقي بعد در جمع خبرنگاران ‏پارلماني، باهنر را متهم کرد که: "با فضاسازي مانع از اعلام وصول سؤال از رئيس‌جمهور شده است."‏

مطهري به ادعاي باهنر مبني بر پس گرفته شدن 20 امضا اشاره کرد و گفت که فقط سه نماينده به او مراجعه ‏کرده و امضاي خود را پس گرفته‌اند؛ حال آنکه طرح با 81 امضا تقديم رئيس مجلس شده و حداکثر امضاهاي آن ‏به 78 عدد رسيده که همچنان بالاتر از حدنصاب 72 تايي است و لذا طرح بايد اعلام وصول شود.‏

اين نماينده اصولگرا، اقدام هيات رئيسه را غيرقانوني دانست و گفت که اگر کسي پس از امضا کردن، قصد پس ‏گرفتن آن را دارد، بايد پس از اعلام وصول طرح به اين کار اقدام کند. مطهري از اين هم فراتر رفت و نسبت به ‏صداقت رئيس مجلس هشتم در ادعايش نيز ترديد کرد و گفت: "هنوز هم از پس گرفتن امضاي امضاکنندگان طرح ‏سئوال مطمئن نيستم."‏

اما در واکنش به انتقادات علي مطهري، تعدادي از نمايندگان حامي احمدي‌نژاد در گوشه و کنار راهروهاي مجلس ‏به مصاحبه عليه طرح سؤال از رئيس جمهور ‌پرداختند و با تمجيد از عملکرد هيات رئيسه، ‌گفتند که "اين طرح از ‏اول هم به مصلحت نبود" و "اين طرح هيچ وقت حدنصاب نداشت!"‏

بدين ترتيب ورق برگشت و خيال گروهي از اصولگرايان که تصور مي‌کردند در دوره حاکميت يکدست هم بدون ‏هماهنگي با رهبران اين جريان، مي‌توان انتقاد از دولت را به حدي از جديت رساند که رئيس‌جمهور به مجلس ‏احضار شود، نقش بر آب شد.‏

ظاهراً موضوع رسيدگي غير ضرور به صحت مدرك دكتراي يكي از وزرا مراحل پاياني خود را ‏مي‌گذراند و برخي از دست‌اندركاران اين امر مجبور شده‌اند كه نه تنها اعتبار و اصالت ادعاي دكتراي ‏داشتن اين وزير را نفي كنند، بلكه صحت مدرك كارشناسي ارشد وي نيز رد شده است. از اين رو برخي ‏از نزديكان به جناح حاكم بر دولت درخواست كرده‌اند كه وي داوطلبانه استعفا دهد تا عدالت اجرا گردد. ‏اما به نظر مي‌رسد كه براي تأمين خواسته جامعه و تحقق عدالت استعفا شرط كافي نيست، بلكه مقدمه و ‏شرط لازم است و شروط متعدد ديگري نيز بايد محقق شود تا در اين زمينه عدالت برقرار گردد.‏

بيش و مهمتر از هر چيز، شناخت دلايل و زمينه‌هاي رخ دادن چنين پديده ناهنجاري ضرورت دارد. ‏اتفاق تأسف‌آوري كه در بالاترين سطوح مديريتي رخ داد را نمي‌توان به يك انحراف رفتار فردي تنزل ‏داد و تمام كاسه و كوزه‌ها را بر سر آن فرد شكاند. تا وقتي كه زمينه‌هاي آلوده و ناسالم بروز چنين ‏اتفاقاتي روشن نشود و برنامه‌هايي براي از ميان بردن اين زمينه‌ها طراحي و اجرا نشود، قطعاً مجدداً ‏شاهد چنين رويدادهايي خواهيم بود، رويدادهائي كه فقط بخش اندكي از آنها علني و رسانه‌اي مي‌شود. در ‏اين نوشته مي‌كوشم كه برخي از اين موارد را مطرح كنم.‏

‏- اگر اين مدارك جعلي و تقلبي است، افراد چنين مداركي را به عنوان اصل نزد چه مراجعي ارايه ‏مي‌كنند؟ يا اين مراجع حساسيتي نسبت به اينگونه امور ندارند؛ يا آشنايي ندارند و يا به دلايل متعددي از ‏جمله فقدان شهامت، علم و اطلاع آنان در اين موارد، به اقدامي منتهي نخواهد شد. اگر احتمالات ديگري ‏هم وجود دارد خوانندگان ذكر كنند، اما بدون ترديد هيچ احتمالي را در جهت دفاع از اين مراجع نمي‌توان ‏برشمرد. با اين حساب فرض كنيد وزير مربوط استعفا كند، با احتمالات مذكور در فوق چه بايد كرد؟ ‏خسارت‌هاي ناشي از پذيرش هر يك از اين احتمالات ده‌‌ها و صدا بار بيشتر از جعلي بودن يك مدرك و ‏استعفاي صاحب مدرك است.‏

‏- فرض كنيم آقاي وزير استعفا داد، حمايت‌هاي تصريحي يا تلويحي يكي دو ماه اخير از ايشان را چگونه ‏بايد هضم كرد يا ناديده گرفت؟ زخم ناشي از اين حمايت‌ها بسيار بيشتر از اصل ماجراست. اگر كسي در ‏جامعه جرم و خلافي انجام دهد، حداكثر اين است كه مي‌توان وي را مجازات كرد و هزينه‌اش را به او ‏تحميل كرد، و مُهر مجرمانه‌اي را بر پيشاني او زد، اما كسي را كه بي‌هيچ دليل و توجيه منطقي، كار ‏خلافي را ناديده مي‌گيرد و به نوجيه آن مي‌پردازد و اين را از موضع دفاع از عدالت مي‌گويد، چه ‏مي‌توان كرد؟ و در مرحله بعد نيز با كساني كه تعمداً و آگاهانه سكوت كردند و خود را كنار كشيدند تا ‏مبادا هم‌حزبي‌هاي خود را تضعيف كنند، چه بايد كرد؟ كساني كه براي كارهايي صد بار كوچكتر و ‏بي‌اهميت‌تر از اين، اگر از اردوي مخالفانشان باشد، حنجره‌هاي خود را پاره مي‌كنند.‏

‏- حتماً به ياد داريد كه چند ماه پيش در جريان افشاگري‌هاي آقاي پاليزدار، بلافاصله مقامات و نهادهاي ‏دولتي هر كدام به نفي و رد مطالب انتساب‌يافته و حتي ارتباط نهاد تحت امرشان با وي پرداختند، اين در ‏حالي بود كه احكام همكاري ايشان با اين مراجع منتشر شده بود، اما در جريان قضيه جعل مدرك، پس از ‏بيش از يك ماه، هنوز دانشگاه آزاد جواب نداده، فلان جا استعلام نكرده و فلان موضوع در قالب رسيدگي ‏نبوده و... و از همه جالب‌تر اينكه چند روز پيش مطبوعات به نقل از نهاد رياست جمهوري رسماً اعلان ‏كردند كه تأييديه مدارك در راه است يا رسيد (و البته دولت هم تكذيب نكرد) و همه اينها در حالي بود كه ‏مرجع اصلي كه دانشگاه آكسفورد است، بلافاصله با چند زبان بر جعلي بودن اين كاغذ تأكيد كرده بود و ‏نيازي به بررسي مجدد نبود. بعلاوه هنوز هم نتيجه رسيدگي به صورت مكتوب و رسمي در موضوعي ‏بدين سادگي نهايي نشده است.‏

جالب‌تر اينكه دولت موظف كرده كه كليه مدارك و بورس‌هاي تحصيلي از سال 1364 تاكنون رسيدگي ‏شود، به نظر مي‌رسد كه اين كار خوبي است، اما اين دولت ابتدا و بيش از همه بايد درباره همين ‏موضوع زشتي كه با آن مواجه است اقدام مي‌كرد، نه اينكه از سال 1364 يعني 23 سال پيش شروع كند.‏

‏- نكته ديگر اينكه چرا از وي خواسته مي‌شود كه شخصاً استعفا دهد؟ اگر اقدام انجام شده چندان مهم ‏نيست كه رييس دولت براي جبران آن اقدام كند، چرا بايد وزير استعفا دهد؟ كساني كه براي رسيدن به اين ‏صندلي وزارت حاضر شده‌اند ريسك ارايه چنين مدركي را بپذيرند، چگونه حاضر مي‌شوند كه الآن ‏استعفا دهند؟ اما اگر مسأله مهم است، در اين صورت چرا از رييس دولت نخواسته‌ايد كه رأساً اقدام و وي ‏را بركنار كند؟ مگر آن ده وزير پيشين كه هر كدام عزل شدند اشكالاتشان بيشتر از ارايه سند جعلي ‏مذكور است كه عزل شدند؟ همين كه از آقاي وزير خواسته شده كه استعفا دهد، به معناي كم‌اهميت جلوه ‏دادن مشكل از يك سو و حفظ حرمت ارائه كننده سند جعلي است. و اينگونه مدافع عدالت شدن، احتمالاً ‏خسارت‌بارتر از سكوت در برابر بي‌عدالتي است. زيرا به نوعي عدالت را از موضع عدالت‌خواهانه به ‏مذبح مي‌برد.‏

‏- اعتماد از ميان رفته جامعه را چگونه مي‌خواهيم، بازسازي كنيم؟ اصولاً مسأله جامعه اين نيست كه ‏حسن وزير مي‌شود يا حسين؟ مسأله اعتماد كلي جامعه به دولت و نهاد اجرايي است كه با اينگونه اتفاقات ‏زايل مي‌شود. نحوه برخورد با اين موارد بايد به گونه‌اي باشد كه بتواند به بازسازي اعتماد كمك كند، و ‏استعفا و احتمالاً آن هم از موضع بالا هيچ دردي را دوا نمي‌كند، سهل است كه بي‌‌اعتمادي را تشديد هم ‏مي‌كند. مسأله مردم مبارزه با يك فرد كه دروغ گفته باشد نيست، مسأله مبارزه با دروغگويي است و ‏چنين مبارزه‌اي الزامات خاص خود را دارد. و تصور نمي‌رود كه از عهده هر فرد مدعي برآيد.‏

‏- اگر وي نمي‌خواست وزير شود يا به او پيشنهاد وزارت نمي‌شد، در اين صورت قضيه جعل مدرك ‏مذكور هم علني نمي‌شد و كماكان از حقوق و مزايا و عضويت هيأت علمي آن مدرك بهره‌مند مي‌شدند، و ‏جالب اينكه ديروز خواندم كه رتبه دانشياري هم داشته‌اند!! و حتي به استادياري هم قناعت نشده است. با ‏استعفاي ايشان اين مشكل را چگونه مي‌توان حل كرد؟ ساختاري كه مي‌توان با مدرك جعلي به رتبه ‏دانشياري رسيد و تدريس هم كرد و از حقوق و مزاياي آن بهره‌مند شد، چگونه اصلاح خواهد شد؟

از كجا معلوم كه افراد زيادي با اين وضع هنوز هم رتبه دانشياري نداشته باشند و در حال آموزش نباشند؟ ‏حق و حقوق دانشجوياني كه سال‌ها نزد چنين دانشيار محترمي! تلمذ مي‌كرده‌اند، چه مي‌شود؟ در ‏ساختاري كه براي گزينش جوان بيكاري در يك كار ساده بايد پرونده سابقه و لاحقه فرد و نزديكان و اقوام ‏دور و نزديكش رسيدگي شود، چطور مي‌شود كه يك نفر با مدرك كارداني، به استخدام هيأت علمي ‏درمي‌آيد و به دانشياري هم مي‌رسد؟ رسيدگي به خطاهاي اين ساختارها و اصلاح آنها بارها و بارها ‏مهمتر از اصل استعفا يا حتي بركناري وزير است.‏

بنابراين بايد گفت استعفا يا حتي بركناري لازم است، اما مطلقاً كافي نيست. استعفا و يا بركناري اگر هم ‏انجام شود، گرچه خيلي دير صورت گرفته، اما فقط گام بسيار كوچكي از گام‌هاي لازم براي اصلاح ‏ساختاري است كه چنين رخدادي بطور طبيعي در دل آن شكل گرفته است. آينده نشان خواهد داد كه آيا ‏اين گام كوچك هم برداشته خواهد شد يا خير؟ اما ترديدي ندارم كه حتي ار اين گام كوچك هم برداشته ‏شود، گام‌هاي بعدي مطلقاً برداشته نخواهد شد.شما چه فكر مي‌كنيد؟

سها سيفي

‏"حسين قاضيان" به موضوع جلال آل احمد و تاثيرگذاري او بر جامعه روشنفکري ايران پرداخته است:‏

نزديک به چهل سال از مرگ نابهنگام جلال آل‌احمد مي‌گذرد؛ مرگي که نياز زمانه واخلاقيات مبارزه‌ي آن ‏روزگار، تصويرش را به شهادت نزديک کرده بود. اينکه اوضاع و احوال يک زمانه چگونه چنين نيازهايي ‏مي‌پرورَد، و اخلاقياتِ مبارزه، تبديل مرگ را به شهادت چگونه موجه مي‌گرداند، خود موضوعاتي مهم‌اند. اما در ‏اين مجال نمي‌خواهم به اين دو پرسش بپردازم. ‏

چيزي که مي‌خواهم در ميان آورم اين است که آيا ما واقعاً انديشه‌هاي آل‌احمد را پشت سر‌گذاشته‌ايم؟ آيا توانسته‌ايم ‏با اين ميراث فکري و گرايشي خداحافظي کنيم؟ آيا اين خداحافظي با نقد ميسر شده است؟ نکند اين اوضاع و احوال ‏پس از انقلاب بوده که باعث شده ما در مقابل آل‌احمد و انديشه‌هايش گارد دفاعي مي‌گيريم؟ صرف‌نظر از اين ‏موضوع، ميراث فکري آل‌احمد چيست و چه اهميتي دارد؟ وآنچه از اين ميراث هنوز با ما زندگي مي‌کند، چه بر ‏سر ما مي‌آورد؟ اين پرسش‌ها، ناگزير پاي پرسش‌هاي ديگري را هم به صحنه‌ي بحث باز مي‌کند: اساساً نقش ‏روشنفکران در پويش‌هاي اجتماعي جامعه‌اي مثل ما چيست؟ و آل‌احمد، به عنوان يک روشنفکر تا چه حد با قد و ‏قواره‌هاي اين نقش جور درمي‌آيد؟

‎‎آن مدرک قلابي و اين استخاره!‏‎‎

‏"اکبر اعلمي" در حاشيه داستان استخاره کردان براي پذيرش وزارت کشور نوشته است:‏
‏
اگر اتهامات کردان و نتيجه استخاره مذکور و ساير اظهارات وي صحت داشته باشد، ممکن است که اولين نتايج ‏ناشي از چنين ادعائي در جامعه، معطوف به القاء شبهات خطرناکي به شرح زير باشد:‏

يک) خداوند يک فرد جاعل را به پذيرش مسئوليتي هدايت و راهنمائي مي‌کند که شايستگي احراز آن را ندارد.‏
‏ دو) واگذاري مسئوليت وزارت کشور به فردي با مشخصات مذکور، از نظر قران به نفع کشور تلقي شده است! ‏
سه) فرد معتقد و متشرعي که حتي براي پذيرش مسئوليت بزرگي مانند وزارت کشور نيز بدون استخاره و ‏مشورت با قران تن به پذيرش آن نمي‌دهد، فردي است که سال هاي متمادي با مدارک جعلي و بصورت غير ‏قانوني حقوق و مزاياي مدرک دکترا را گرفته است!‏
‏ چهار) کساني که داراي سوابقي به شرح مذکورند، مشمول کمک و عنايت "بي بي"(حضرت فاطمه) واقع ‏مي‌شوند تا جائيکه حتي براي جلب راي اعتماد نمايندگان بنفع آنها به مجلس هم مي‌روند!‏
‏ پنج) هاله هاي نور همواره اطراف کساني را احاطه مي‌کند که متهم به سوء استفاده هاي مالي و اخلاقي، جعل ‏عنوان و مدرک و يا تحميق مردم هستند!‏

‎‎سد سکندري و سيل بي‌اعتمادي‎‎

‏"احمد پورنجاتي" نگران بي‌صداقتي رواج يافته در سطوح حکومتي است:‏

هيچ‌چيز به اندازه احساس "صداقت" در گفتار و رفتار متوليان يك نظام، در عرصه افكار عمومي، "اعتماد‌ساز" و ‏اطمينان‌بخش نيست و هيچ چيز در ويران كردن بنيان اعتماد مردم نسبت به حاكميت، خواه اجزا يا اركان آن، ‏موثرتر از همين احساس بي‌صداقتي و رنگ و رياي سياسي و عقيدتي و اخلاقي نيست. هر شخص يا نهاد، خواه ‏در موضع رهبري و سكان‌داري و مديريت يك حزب سياسي يا گروه اجتماعي و خواه و به‌ويژه در موقعيت اداره ‏يك كشور بيش و پيش از هر عامل تهديد‌كننده بيروني بايد دل‌نگران و هراسناك ظهور و گسترش "خوره ‏بي‌اعتمادي" در ذهن و دل مردماني باشد كه "صداقت" آن شخص يا نهاد را پايه اصلي اعتماد خويش قرار داده‌اند. ‏

شايد در آغاز در نخستين مشاهده‌هاي بي‌صداقتي و دورنگي، ابرهاي ترديد و تعجب و ابهام، كه پيشقراولان سپاه ‏بي‌اعتمادي‌اند؛ به ياري "توجيه و حمل بر صحت" از آسمان ذهن و دل مردم زدوده شوند. اما آنگاه كه ‏‏"بي‌صداقتي" به مثابه نوعي گريز‌گاه براي استمرار وضع موجود به‌گونه‌اي تكرارشونده و گاه نهادينه، مورد ‏استفاده قرار گيرد، ديگر هيچ "سد سكندري" نمي‌تواند مانع سيل بنيان‌كن و مهار ناشدني "بي‌اعتمادي" شود. از آن ‏پس، درست بر خلاف "دوره توجيه و حمل بر صحت"، همه چيز در فرآيندي فزاينده و پيشرونده، حتي گاه فراتر ‏از اندازه‌هاي واقعي بي‌صداقتي، به‌سوي تكوين نوعي "توافق اجتماعي" براي بي‌اعتمادي ملي نسبت به حاكميت و ‏چه بسا كليت نظام به پيش مي‌رود.‏

‎‎خط بي‌اعتمادي نسبت به کليت‎‎

‏"عباس عبدي"گفتگوي اخير خود با دويچه وله را منتشر کرده که در بخشي از آن آمده است:‏

دويچه وله: فکر مي‌کنيد اين موضوع براي مردم تا چه اندازه مهم است که وزير کشور مدرک احتمالا تقلبي دارد، ‏ولي مثلا دانشجوهاي رتبه‌ي سوم اين مملکت در کنکور نمي‌توانند به دانشگاه راه پيدا کنند! به نظر شما مردم با ‏اين مسئله چگونه برخورد مي‌کنند و با آن چالش چقدر فاصله دارند؟ عباس عبدي: نمي‌شود گفت که مردم با اين مسايل چگونه برخورد مي‌کنند. علتش اين است که تا رسانه‌هاي آزاد ‏نباشند که اين مسئله را به چالش بکشانند، نمي‌شود فهميد که مردم به آنها چه واکنشي نشان مي‌دهند، مردم متوجه ‏نمي‌شوند. من ترديد دارم که حتي نصف مردم تهران، که در واقع مطلع‌ترين و شهري‌ترين مردم اين کشور هستند، ‏از قضيه‌ي مدرک آقاي کردان خبر داشته باشند. طبيعي است کسي از اين موضوع خوشش نمي‌آيد، نه تنها خوشش ‏نمي‌آيد، بلکه قطعا از اين که يک کسي بيايد و مدرکي را که صلاحيتش را ندارد، خودش را به آن منتسب بکند، ‏ابراز انزجار هم مي‌کند. مردم رضايت نمي‌دهند که او در مصدر کاري باشد. ولي از همه مهمتر اينکه اينها ‏نکته‌هاي کوچکي هستند که تبديل به يک خط مي‌شوند. خط بي‌اعتمادي. خطي که کل بنيان اعتماد اجتماعي را ‏نسبت به حکومت، دولت و صداقت آن زايل کرده و مي‌کند.‏ ‎‎کار اوباما تمام است‎‎ ‏"منيرو رواني‌پور" هم فکر مي‌کند با انتخاب خانم پيلين، کار دموکرات‌ها و اوباما، از همين حالا هم تمام شده است ‏و آنها از ميدان انتخابات بازنده بيرون خواهند آمد:‏ خيال ميکنم با اين اوضاع و احوال کار اوباما تمام است. معاون اولي که اقاي مک کين انتخاب کرده فعلا دارد همه ‏را قورت مي‌دهد. هم اوباما هم مک کين را. خانم پلين زني زيبا خوش پوش و خوش صحبت است.اما انچه مرا ‏واميدارد تا از اين ادمک عزيزاستفاده کنم و به قول بوشهري ها بگويم چشمام با غوري يا بابا غوري دراورده اين ‏است:دخترک پانزده ساله اش حامله است و خانم فرماندار الاسکا و معاون اول مک کين در جواب خبرنگاري که ‏از اوضاع و احوال دخترک مي‌پرسيد مي‌گويد: "دخترم و دوستش هردو در خانه ما زندگي ميکنند بزودي ازدواج ‏خواهند کرد و دخترم فرزندش را به دنيا خواهد اورد انوقت خواهد فهميد که بزرگ کردن بچه چقدر سخت...؟ ‎‎چطور همه چيز به يکباره جابه جا شد!‏‎ ‎ ‏"سيامک دهقانپور" چشم‌انداز انتخابات امريکا را اينگونه ترسيم مي‌کند:‏ نتايج يک نظرسنجي جديد ميان رقباي انتخابات رياست جمهوري آمريکا سناتور جمهوريخواه جان مک کين را با ‏چهار درصد از رقيب دموکراتش، سناتور باراک اوباما، در پيش نشان مي‌دهد. اين نظرسنجي که در فاصله ي ‏روزهاي جمعه تا يکشنبه، پس از اتمام کنوانسيون هر دو حزب دموکرات و جمهوريخواه، توسط يو اس اي تو دي ‏و گالوپ انجام گرفته است سناتور مک کين را با پنجاه درصد پيش از باراک اوباما با چهل و شش درصد نشان ‏مي‌دهد. اين نظرسنجي از تاثير مثبت انتخاب سارا پيلين به نامزدي معاونت رياست جمهوري سناتور مک کين ‏حکايت دارد.‏ پنجاه و هفت روز مانده به انتخابات رياست جمهوري آمريکا اين بزرگترين پيشتازي سناتور مک کين از سناتور ‏اوباما در يک نظرسنجي است. نظرسنجي پيش از کنوانسيون جمهوريخواهان که توسط گالوپ انجام گرفته بود ‏اوباما را با هفت درصد اختلاف پيشتاز نشان مي‌داد. بر مبناي اين نظرسنجي اختلاف دو رقيب بر سر مسائل ‏اقتصادي، نقطه ي قوت براک اوباما، به حداقل رسيده است. سناتور مک کين در گفتگويي با سي بي اس خود را ‏نيروي تغيير در درون حزب جمهوريخواه توصيف کرد و گفت اگر به رياست جمهوري انتخاب شود دموکرات ها ‏و سياستمداران مستقل را به کابينه ي خود دعوت خواهد کرد. ‏ ‎‎جاگذاردن امامان شيعه در تنگناي کوچه بني‌هاشم!‏‎ ‎ ‏"محمد نوري‌زاد" معتقد است نبايدامامان شيعه را در همان بستر جغرافيايي و تمدني خودشان محصور کرد:‏ جوان امروز ما به امامي‌محتاج است که با او سوار اتومبيل و مترو شود و پاي کامپيوتر بنشيند و درشبکه هاي ‏ماهواره اي، راهکارهاي يک زندگي سالم ديني را نشان او بدهد. شايد گفته آيد که حضوري اينچنيني، به حضرت ‏صاحب و نقش آخرالزماني او اختصاص دارد و بس. که مي‌گويم: با اين استدلال، ما سيزده معصوم و حتي ‏پيامبران عظيم الشان خود را در همان عصري که مي‌زيسته اند به تاريخ سپرده ايم و کارکرد و نفوذشان را از ‏امروزمان دريغ داشته ايم. ‏ چرا مردمان ما از تجسم اينکه اگر فاطمه درامروز جامعه ما مي‌زيست، درعين سادگي و غرورهايي که مختص ‏عصمت او و خاندان اوست، چه بسا درخانه اش تلويزيون و کامپيوتر مي‌داشت و به فرزندانش، آموختن اينها را ‏توصيه مي‌کرد و دريک کلام از يک زندگي متداول امروزي بهره مندي داشت، بهراسند؟ قبول که پرداختن به ‏زندگي اين بزرگواران و تطبيقشان با سطح نازل زندگي مردمان فرودست هم عصرشان ضروري مي‌نمايد، اما ‏جاگذاردن اين خوبان درهمان تنگناي کوچه بني هاشم، جفايي است که گناهش کمتر از حق پوشي نيست. چرا بايد ‏دختران ما تا نام فاطمه (س) به ميان مي‌آيد، او را درحال چرخاندن سنگ آسياب دستي و جارو کشي تجسم کنند؟ ‏ ‎‎اگر آزادم بگذارند؛ اگر آزادم نگذارند‎‎ ‏"احمد قابل" در سالروز ممانعت از خروجش از کشور نوشته است:‏ بحث هاي جدي آن روز با آن مقام وزارتي، به آنجا انجاميد که دستگاه حاکمه را نسبت به "توقيف پاسپورت و ‏ممنوعيت خروجم از کشور" رسما تهديد کردم که: "والله، کاري مي‌کنم که از تصميم‌تان پشيمان شويد. يا دستگيرم ‏کنيد و يا مجبور شويد که مانع خروجم از کشور نشويد". از آن زمان تاکنون، هرکاري که لازمه "عمل به اين قسم ‏شرعي" باشد را انجام داده ام و دستگاه امنيتي و شبه قضائي کشور با همه ي سختي ها، آن را تحمل کرده و ظاهرا ‏خواسته اند مرا از رسيدن به هدف و چشيدن شهد "تحقق قسم" محروم کنند! ‏ باکي نيست، چرا که ادامه ي اين وضعيت براي من درحکم "يکي از دو نيکي" (احدي الحسنيين) است. اگر آزادم ‏گذارند، سعي مي‌کنم از نعمت آزادي تحميلي ام به حاکميت، کمال بهره را ببرم و ظلم حاکميت را آشکار کنم و در ‏حد توان خود از حقوق هم ميهنان خود حمايت کنم. اگر استفاده از اين نعمت الهي و حق قانوني آزادي بيان، ‏حوصله ي حاکميت را بسر آورد و تصميم به بازداشت من گيرند، باز هم به "عهد خود با خدا و خلق خدا" عمل ‏کرده ام و هيچ چيزي براي من شيرين تر از "توفيق انجام مسئوليت انساني" نيست.‏ ‎‎اصولگراها هم گوشي براي شنيدن ندارند‎‎ ‏"محمد آقازاده" معتقد است حتا درميان اصولگرايان نيز گوشي براي شنيدن موجود نيست:‏ مشکل اصول گرايان آنست که خود راي اند٬اهل گفت و گو و ميدان دادن به نخبگان و کارشناسان نيستند. آنها با ‏اينکه در همه موارد با هم نزاع دارند ولي در مشورت ناپذيري بسيار همگون اند.هزار بار به دولت بگوئيد اين ‏روش اقتصادي منجر به تورم مي‌شود هيچ حاصلي ندارد. همانطور به شهرداري ياد آور شويد در ميان هزاران ‏مشکل جدي کدام کار کارشناسي باعث شده است منابع محدودخود را صرف پياده روها و کارهايي بکنيد که بيشتر ‏بوي تبليغ مي‌دهد تا اقدام عمراني. مطمئن باشيد هيچ پاسخي نخواهيد شنيد.همانطور به نمايندگان مجلس ياد آور ‏شويد وقتي مي‌دانيد توان استيضاح وزيري را نداريد و نمي‌توانيد معاون رياست جمهوري را تغيير دهيد چرا وارد ‏اين عرصه مي‌شويد. يقين کنيد آنها دليلي نخواهند داشت تا ارائه دهند‏‎.‎ ‎‎از گذشته وحشت داريم‎‎ ‏"احمد جامي" معتقد است ايراني ها اگر چه بسيار به تاريخ حود مي‌بالند، در مقابل از آن مي‌گريزند:‏ ما به تاريخ مان زياد مي‌نازيم اما در عمل از تاريخ مان مي‌گريزيم. ديروز با آرشيتکتي ايراني صحبت مي‌کردم که ‏از زوال و نابودي بافت هاي ستني در تهران مي‌گفت. هر چيز خوب و مدرن بايد نو باشد و شيک باشد. مي‌گفت ‏در تهران خانه اي که سي ساله باشد ديگر کلنگي محسوب مي‌شود. يعني باقي ماندن و عمر کردن بنا بي معنا ‏است. با اين سرعت کلنگي شدن ما از تاريخ مي‌بريم. هر چه سي ساله شده باشد گويي ديگر کلنگي است. ‏مردمي‌که خواهان گسستن از گذشته اند چگونه مي‌توانند "يادآوران" خوبي باشند؟‏ ما از گذشته مي‌بريم چون از آن وحشت داريم از آن بيزاريم. شکل خشونت و بدويت ما ست. شکل دوران عدم ‏بلوغ ماست. زماني که جوش هاي درشت چرکين در مي‌آورديم. شبها محتلم مي‌شديم. دوره اي که نادان بوديم. ‏دوره اي که آنقدر در آن خطا کرده ايم که همان بهتر که فراموش اش کنيم. ما از تاريخ مان شرمنده ايم. اگر نبوديم ‏اينقدر از آن نمي‌گريختيم. ما دلمان نمي‌خواهد يکبار بايستيم و با خودمان رو در رو شويم. نيکفر درست مي‌گويد ‏که جمهوري مقدسان ما با هر چه ياد است مي‌جنگد مگر همان يادهاي رسمي‌که به کار او بيايد. اين هم کمک ‏مي‌کند به ضعف حافظه مان. آنها که مي‌توانند به ياد بياورند هر روز کمتر و کمتر مي‌شوند. اين است که ما فردايي ‏هم نداريم. ‏ ‎‎حاجي جون؛ بوس!‏‎ ‎ روي اين لينک کليک کنيد و روايت "معصومه ابتکار" از يک کاسکوي ارزشي را حتما بخوانيد که چند روزه، ‏دچار دگر گشت‌هاي فرهنگي بسيار شديد شده است:‏ کاسکو، تک تک اعضاي خانواده را با احترام صدا مي‌کرد و مخصوصا مرد خانه را که مورد احترام همه بوده با ‏لفظ آقا يا حاج آقا خطاب قرار مي‌داد. به علاوه به مهمانان و تازه وارد خوشامد مي‌گفته و با احترام آنها را به داخل ‏منزل دعوت مي‌کرده است. طوطي حتي بعضي ادعيه را ياد گرفته بود و مي‌خواند. همين طور براثر شنيدن اذان ‏از راديو، به زيبايي اذان مي‌گفته است. او در مقابل تذکرات يا سکوت مي‌کرده و يا با گفتن "چشم" عکس العمل ‏نشان مي‌داده است. ‏ خلاصه پس از مدتي اين کاسکو در نوع خود يک يک شد و نمونه اي نداشت. به طوري که حدود 7 ميليون تومان ‏برايش قيمت گذاشته بودند. اما اعضاي خانواده چنان به او دلبستگي داشتند که کسي فکر فروشش را هم نمي‌کرده ‏است. بر حسب قضا حاج خانم و حاج آقا عازم سفر حج مي‌شوند و کسي در خانه نبوده تا از کاسکو نگهداري کند. ‏يک زوج جوان از دوستان خانوادگي که درجريان موضوع قرار مي‌گيرند براي نگهداري از پرنده خوش سر و ‏زبان طي سفر صاحب خانه، اعلام آمادگي مي‌کنند. يک ماه مي‌گذرد و حاج خانم پس از بازگشت به سراغ طوطي ‏اش مي‌رود و او را که سالم و سرحال به نظر مي‌رسيد به خانه بر مي‌گرداند، اما... چشمتان روز بد نبيند. تا حاج ‏آقا جلو مي‌آيد، کاسکو مي‌گويد: حاجي جون، بوس!‏   بازگشت به صفحه اول رشد 54 درصدی مبلغ چک های برگشتی سرمایه : آخرین گزارش رسمی از میزان چک های مبادله شده و برگشت داده شده توسط اتاق پایاپای اسناد بانکی تهران حاکی از آن است که تعداد چک های برگشت داده شده در تیرماه امسال نسبت به ماه قبل از آن و ماه مشابه سال گذشته به ترتیب معادل 6/2 و 6/11 درصد افزایش یافته و مبلغ این چک ها نیز در مقایسه با مقاطع زمانی مورد نظر به ترتیب 8/15 و 54 درصد افزایش داشته است. براساس گزارش بانک مرکزی، اتاق پایاپای اسناد بانکی تهران درآخرین گزارش خود از وضعیت چک های مبادله شده و برگشت داده شده در شبکه بانکی طی تیرماه سال جاری همچنین اعلام کرده است که باوجود کاهش دودرصدی و 7/14 درصدی تعداد چک های مبادله شده در این ماه نسبت به ماه قبل (خرداد 87) و ماه مشابه سال قبل(تیر 86)، مبلغ ریالی این اسناد بانکی در مقایسه با دو مقطع زمانی یادشده، به ترتیب معادل 6/13 و4/30 درصد افزایش داشته است. اتاق پایاپای اسناد بانکی تهران در این گزارش خاطرنشان کرده در تیرماه 1387 حدود 8/6 میلیون برگ سند (چک حساب های جاری اشخاص حقیقی و حقوقی) با مبلغی معادل 2/456 هزارمیلیارد ریال در این اتاق مبادله شده است در حالی که طی خردادماه امسال آمار اسناد مبادله شده حاکی از تعداد هفت میلیون برگ سند با رقمی معادل 8/401 هزار میلیارد ریال بوده است. این در صورتی است که در تیرماه سال گذشته (86) که تعداد اسناد مبادله شده توسط این اتاق به بیش از هشت میلیون برگ رسیده، مبلغ این اسناد رقمی حدود 8/349 هزار میلیارد ریال بوده است. اتاق پایاپای اسناد بانکی تهران در ادامه گزارش خود تصریح کرده در تیرماه امسال تعداد 379هزار برگ سند چک با مبلغی حدود 1/18هزار میلیارد ریال توسط این اتاق برگشت داده شده است درحالی که در خردادماه سال جاری 369هزار برگ سند با رقمی معادل 2/16 هزار میلیارد ریال مهر برگشتی خورده بود و در تیرماه سال گذشته نیز 327 هزاربرگ چک به مبلغ 7/11 هزار میلیارد ریال از سوی این اتاق برگشت داده شده بود. آمار چهارماهه اول سال 87 رشد 54 درصدی مبلغ چک های برگشتی سرمایه : آخرین گزارش رسمی از میزان چک های مبادله شده و برگشت داده شده توسط اتاق پایاپای اسناد بانکی تهران حاکی از آن است که تعداد چک های برگشت داده شده در تیرماه امسال نسبت به ماه قبل از آن و ماه مشابه سال گذشته به ترتیب معادل 6/2 و 6/11 درصد افزایش یافته و مبلغ این چک ها نیز در مقایسه با مقاطع زمانی مورد نظر به ترتیب 8/15 و 54 درصد افزایش داشته است. براساس گزارش بانک مرکزی، اتاق پایاپای اسناد بانکی تهران درآخرین گزارش خود از وضعیت چک های مبادله شده و برگشت داده شده در شبکه بانکی طی تیرماه سال جاری همچنین اعلام کرده است که باوجود کاهش دودرصدی و 7/14 درصدی تعداد چک های مبادله شده در این ماه نسبت به ماه قبل (خرداد 87) و ماه مشابه سال قبل(تیر 86)، مبلغ ریالی این اسناد بانکی در مقایسه با دو مقطع زمانی یادشده، به ترتیب معادل 6/13 و4/30 درصد افزایش داشته است. اتاق پایاپای اسناد بانکی تهران در این گزارش خاطرنشان کرده در تیرماه 1387 حدود 8/6 میلیون برگ سند (چک حساب های جاری اشخاص حقیقی و حقوقی) با مبلغی معادل 2/456 هزارمیلیارد ریال در این اتاق مبادله شده است در حالی که طی خردادماه امسال آمار اسناد مبادله شده حاکی از تعداد هفت میلیون برگ سند با رقمی معادل 8/401 هزار میلیارد ریال بوده است. این در صورتی است که در تیرماه سال گذشته (86) که تعداد اسناد مبادله شده توسط این اتاق به بیش از هشت میلیون برگ رسیده، مبلغ این اسناد رقمی حدود 8/349 هزار میلیارد ریال بوده است. اتاق پایاپای اسناد بانکی تهران در ادامه گزارش خود تصریح کرده در تیرماه امسال تعداد 379هزار برگ سند چک با مبلغی حدود 1/18هزار میلیارد ریال توسط این اتاق برگشت داده شده است درحالی که در خردادماه سال جاری 369هزار برگ سند با رقمی معادل 2/16 هزار میلیارد ریال مهر برگشتی خورده بود و در تیرماه سال گذشته نیز 327 هزاربرگ چک به مبلغ 7/11 هزار میلیارد ریال از سوی این اتاق برگشت داده شده بود. آمار چهارماهه اول سال 87 در این گزارش به آمار اسناد مبادله و برگشت داده شده طی چهارماهه نخست امسال نیز اشاره شده که بر اساس آن از ابتدای فروردین تا پایان تیرماه امسال تعداد 26 میلیون برگ سند با مبلغ یک هزار و 541 هزار میلیارد ریال مبادله شده است. اما نکته جالب در این خصوص آن است که با وجود کاهش 7/2 درصدی تعداد چک های مبادله شده در این مدت نسبت به چهارماهه اول سال گذشته، مبلغ اسناد مبادله شده 31درصد افزایش داشته است. همچنین در چهارماهه اول سال 87 حدود3/1 میلیون برگ سند به مبلغ 4/59 هزار میلیارد ریال در اتاق پایاپای اسناد بانکی تهران برگشت داده شده که نسبت به دوره مشابه سال گذشته (86) از نظر تعداد 1/13 درصد و از نظر مبلغ 4/41 درصد افزایش داشته است. علاوه براین درچهارماهه ابتدای امسال نسبت اسناد برگشت داده شده به مبادله شده از نظر تعداد و مبلغ به ترتیب به 1/5 و 9/3 درصد رسید در حالی که نسبت های مورد نظر درچهارماهه اول سال 86 به ترتیب برابر با 4/4 و 6/3 درصد بود. به این ترتیب مقایسه این ارقام و نسبت ها با اولین آمار موجود در سایت رسمی بانک مرکزی (آمار تیرماه و چهارماهه نخست سال 1381) نشان می دهد با توجه به تعداد 1/6 میلیون برگی اسناد مبادله شده و مبلغ 6/86 هزار میلیارد ریالی این اسناد در تیرماه سال 81 و همچنین تعداد 264 هزار برگی اسناد برگشتی و رقم 7/3 هزار میلیارد ریالی اسناد یاد شده در مقطع زمانی مورد نظر (تیرماه 81)، تعداد اسناد مبادله شده و برگشت داده شده در تیرماه 87 در مقایسه با تیرماه 81 به ترتیب 4/11 و 5/43 درصد افزایش یافته است. این در حالی است که مبلغ اسناد مبادله شده در تیر 87 نسبت به تیر 81 بیش از 7/426 درصد افزایش یافته و رقم اسناد برگشتی نیز درتیرماه امسال نسبت به تیرماه سال 1381 معادل 389 درصد رشد پیدا کرده است.    پايان خبر مرگ تعداد زیادی مسافر یک اتوبوس در اتوبان کرج   اتوبوس از پل فردیس به ارتفاع بیش از 12 متر سقوط کرد به گزارش تلویزیون ایران 15 نفر در اثر سقوط یک اتوبوس مسافربری از یک پل در غرب تهران جان باخته اند. حادثه ظاهرا ناشی از به خواب رفتن راننده بود. به گزارش منابع خبری ایران حادثه روز جمعه در 35 کیلومتری غرب تهران در اتوبان کرج روی داد که طی آن اتوبوس از پل فردیس به ارتفاع 12 تا 15 متر سقوط کرد. پلیس بر این باور است که راننده به خواب رفته و کنترل اتوبوس را از دست داده است. تحقیقات در این زمینه ادامه دارد. اتوبوس از مبداء خرم آباد به سوی کرج در حرکت بود و 32 مسافر داشت. حداقل 7 نفر در این حادثه زخمی شده اند. این دومین حادثه جدی برای یک اتوبوس مسافربری در هفته جاری است که جان سرنشینان ایرانی را می گیرد. روز سه شنبه 9 سپتامبر دست کم 17 نفر در اثر سقوط اتوبوس حامل مسافران ایرانی در منطقه "آغری" در شرق ترکیه جان باختند. پیش از آن در ماه ژوئیه در پی واژگون شدن یک دستگاه اتوبوس مسافربری در آزادراه قم- تهران 25 نفر كشته شده بودند. گفته می شود ایران یکی از بالاترین آمارها در زمینه تصادفات جاده ای را دارد. براساس آمارها سالانه بیش از 26 هزار نفر در این کشور جان خود را در اثر تصادفات رانندگی از دست می دهند. آمار بالای مرگ و میر در اثر تصادف اغلب به ایمن نبودن وسائل نقلیه نسبت داده می شود اما عدم ایمنی جاده ها و بی توجهی به قوانین رانندگی نیز از عوامل مهم میزان بالای سوانح جاده ای در این کشور هستند.   در این گزارش به آمار اسناد مبادله و برگشت داده شده طی چهارماهه نخست امسال نیز اشاره شده که بر اساس آن از ابتدای فروردین تا پایان تیرماه امسال تعداد 26 میلیون برگ سند با مبلغ یک هزار و 541 هزار میلیارد ریال مبادله شده است. اما نکته جالب در این خصوص آن است که با وجود کاهش 7/2 درصدی تعداد چک های مبادله شده در این مدت نسبت به چهارماهه اول سال گذشته، مبلغ اسناد مبادله شده 31درصد افزایش داشته است. همچنین در چهارماهه اول سال 87 حدود3/1 میلیون برگ سند به مبلغ 4/59 هزار میلیارد ریال در اتاق پایاپای اسناد بانکی تهران برگشت داده شده که نسبت به دوره مشابه سال گذشته (86) از نظر تعداد 1/13 درصد و از نظر مبلغ 4/41 درصد افزایش داشته است. علاوه براین درچهارماهه ابتدای امسال نسبت اسناد برگشت داده شده به مبادله شده از نظر تعداد و مبلغ به ترتیب به 1/5 و 9/3 درصد رسید در حالی که نسبت های مورد نظر درچهارماهه اول سال 86 به ترتیب برابر با 4/4 و 6/3 درصد بود. به این ترتیب مقایسه این ارقام و نسبت ها با اولین آمار موجود در سایت رسمی بانک مرکزی (آمار تیرماه و چهارماهه نخست سال 1381) نشان می دهد با توجه به تعداد 1/6 میلیون برگی اسناد مبادله شده و مبلغ 6/86 هزار میلیارد ریالی این اسناد در تیرماه سال 81 و همچنین تعداد 264 هزار برگی اسناد برگشتی و رقم 7/3 هزار میلیارد ریالی اسناد یاد شده در مقطع زمانی مورد نظر (تیرماه 81)، تعداد اسناد مبادله شده و برگشت داده شده در تیرماه 87 در مقایسه با تیرماه 81 به ترتیب 4/11 و 5/43 درصد افزایش یافته است. این در حالی است که مبلغ اسناد مبادله شده در تیر 87 نسبت به تیر 81 بیش از 7/426 درصد افزایش یافته و رقم اسناد برگشتی نیز درتیرماه امسال نسبت به تیرماه سال 1381 معادل 389 درصد رشد پیدا کرده است.    پايان خبر   افزایش‌ فشار‌ها علیه بهائیان در ایران جامعه جهانی بهائیت با ابراز نگرانی از وضعیت بهائیان در ایران اعلام کرد که فشار‌های مقامات جمهوری اسلامی علیه این جامعه مذهبی رو به فزونی نهاده است. به گزارش سرویس خبری جامعه بهائی، این جامعه با اشاره به ادامه بازداشت هفت بهائی در ایران به اتهام داشتن رابطه با اسرائیل آورده که به هیچ یک از آنان امکان ملاقات با وکلای خود داده نشده و حتی «روز نوزدهم اوت همسر آقاى توکلى که براى کسب اطلاع از وضعیت همسرش به دفتر دادستانی انقلاب رفته بود بازداشت و به مدت چهار روز زندانى شده‌ است.» بهروز توکلی، سعید رضایی، فریبا کمال‌آبادی، وحید تیزفهم، جمال‌الدین خانجانی و عفیف نعیم شش تن از رهبران بهایی هستند که از اردیبهشت‌ماه در زندان اوین به‌سر می‌برند. فرد هفتم این گروه مهوش ثابت است که از سال گذشته تاکنون در زندان است. اول سپتامبر اجازه داده شد تا این بازداشت‌شدگان بتوانند دیداری کوتاه با خانواده‌هایشان داشته باشند. در حال حاضر حداقل ۲۲ بهائی در ایران زندانی هستند. در بخش دیگری از این گزارش آمده است که مقامات جمهوری اسلامی همچنان به اعمال محدودیت‌های شغلی بر ضد بهائیان در ایران ادامه می‌دهند. بنا بر این گزارش، مقامات ایران «اقدامات گوناگونى در جهت لغو جواز کسب بهائیان» انجام داده‌اند و علاوه بر این که «کارگاه‌ها و دفاتر بهائیان مهر و موم» شده، «فهرستى از شرکت‌هاى بهائى براى گذاشتن نام آنها در لیست سیاه به مقامات ادارى ارسال شده است.» جامعه جهانی بهائیت در گزارش خود همچنین آورده است که یک عضو تیم ملی جودوی ایران به علت داشتن عقاید بهائی، پیش از اعزام به مسابقات بین‌المللی از این تیم اخراج شده است. نام این «قهرمان ملی در رشته جودو» اعلام نشده است. متن کامل گزارش را بخوانید این گزارش همچنین افزوده است که بر اثر یک تصادف «احتمالاً از پیش طراحى شده، دو بهائى کشته و یکى به شدت زخمى شده‌اند.» جامعه جهانی بهائیت در عین حال افزوده که در ماه‌های اخیر آزار بهائیان فراگیر شده و رو به افزایش گذاشته که مهمترین آنها به این شرح است: «دستگیری‌ و بازداشت‌، تهدید و بازجویی مستقیم از سوی مأموران، جستجوی منازل و دفاتر تجارى، اخراج و آزار دانش آموزان بهائى، ممنوعیّت حضور بهائیان در دانشگاه‌ها، کنترل حساب‌های بانکی، عدم صدور و یا لغو پروانه‌های تجارتی، محرومیّت از موقعیّت‌های شغلی، محرومیّت بهائیان از حقوقشان در پرونده‌هاى وراثت، بی‌حرمتی به مقابر و تخریب گورستان‌های بهائی، عدم پرداخت مزایاى بازنشستگی و مصادرۀ اموال.» از زمان تأسیس جمهوری اسلامی ایران، سازمان ملل متحد بارها نسبت به اوضاع بهائیان در ایران اظهار نگرانی کرده ‌است. کنگره آمریکا و پارلمان اروپا نیز قطعنامه‌های مشابهی صادر کرده و خواستار رفع تبعیض و سرکوب مذهبی در ایران شده‌اند. در همین رابطه: • ایران: بهائیان دستگیر شده اتهامات خود را پذیرفته‌اند • «آتش زدن عمدی منازل بهائیان در ایران»